خوب نیستم.

هیچ خوب نیستم.

آخرین باری که چنین وضعیت روحی رقت باری داشتم شاید 4 سال پیش بود.

احسان نیست. رفته چین برای بازرسی. می دانستیم که قرار است برود و فقط 3 هفته است و برای من که 3 ماه دوری کشیدم در بهار، 3 هفته دیگر نقل و نبات است. اما قرار نبود شنبه ظهر بگویند که بلیط برای یکشنبه شب است. 4 ساعت زمان برای رفتن به فرودگاه و قبل از پرواز در فرودگاه بودن را که کم کنیم، می شود اینطوری که امروز ظهر گفتند فردا بعد از ظهر باید برود.

کارهایمان را خوب انجام دادیم. مهمانهایمان را بدون خودمان روانه عروسی کردیم به بهانه هزار کار روی زمین که قبل از رفتنش باید انجام می شدند و به جایش خودمان رفتیم پارک و رستوران و شب آرامی را خوش گذراندیم باهم. درست مناسب قبل از رفتن بود. رفت و من ماندم و 5 مهمان در خانه ام تا امروز. تا اینجا خوب است. می رسیم به مادربزرگ که لحظه به لحظه حالش بدتر شد. از اورژانس به بخش. از بخش به آی سی یو. از پریروز دیالیز هم اضافه شده. خون مسموم و عفونت بالا و کلیه بی جان و.. خودش بیهوش... همیشه بزرگترین وحشتش این بود که از کار افتاده شود. خانم خانه خودش نباشد. تا همین 10 روز پیش قبل از اینکه از اورژانس برود به بخش داشت سفارش میداد که عمه بزرگه برای عمه کوچیکه که خودش را از امریکا رسانده آلبالوپلو بپزد. که خانم الف که 4شنبه برای نظافت میاید فلان کار را بکند. که به پرستار دایمی اش که آخر مرداد دیگر قراردادش را تمدید نمی کند خوب برسیم و دست خالی نرود. که عمو برای نمایشگاه بیاید تهران و برنامه اش را به خاطر او کنسل نکند.که...که... نبودنش برایم قابل تصور نیست. نمی دانم چه به سر بابا و عمه ها و عموها میاید اگر نباشد. نمی دانم مامانم چه حالی می شود. مامان نمیداند که مادربزرگ آی سی یو است. بهش نگفته اند چون تحملش را ندارد. بعد مسافت هم کمک کرده که ازش پنهان بماند. مامانم یک بار مادر خودش را از دست داده. این بار هم مادرش را از دست می دهد. نبودن مادربزرگ بی معنی است. اما وقتی به زجری که می کشد فکر میکنم، و به وحشتی که داشت و به آرزوی همیشگی اش که مرگ بدون افتادن در بستر بیماری بود؛ فکر می کنم کاش اذیت نشود. یا مثل قبل از وضعیت 1 ماه اخیر برگردد خانه، یا اصلاً برنگردد...تحمل دوباره این زجر را ندارد...  برای این دعایی که دارم و برای شرایط واقعی که دارم می بینم، ناخودآگاه دارم سوگواری میکنم... به محض اینکه مهمانهایم پایشان را از خانه بیرون میگذارند، لبخند و شلوغ بازی ام ناپدید می شود و های های گریه ام تا آسمان بلند می شود. احسان را لازم دارم. فضای خالی شخصی بدون مهمان می خواهم. پریروز مهمان هایم گفتند که اگر می خواهم بروم شیراز تعارف نکنم و به فکر آنها نباشم. من هم دیروز بلیط گرفتم. زودتر از اینها می خواستم بروم. علت نرفتنم این بود که فقط جمعه ها میشود رفت آی سی یو و رفتنم بی فایده بود. از طرفی می خواستم مهمان هایم عذاب وجدان بگیرند. احساس کنند که قصدش را خیلی وقت است داشته ام و به خاطر حضور آنها نرفته ام و حالا به محض اینکه گفتند فکر آنها را نکنم، بلیطم را گرفته ام. که بدانند باید بیشتر به فکر باشند. که من کارمندی هستم که همسرم پیشم نیست و خانه ام 70 متر است و دارم از حجم وسایلی که از آن یکی اتاق آورده ام به اتاق خواب خودمان تا جا برایشان باز شود بالا می آورم. دارم روانی می شوم از  دانسیته بالای محیط اطرافم. احسان را لازم دارم. آرام جانم را لازم دارم. چقدر این بار همه چیز بدون او سخت است. چقدر دستانش آرامم می کرد. چقدر حضورش همه چیز را تغییر می دهد. فکر می کردم دیگر آب دیده شده ام. نه. در واقع اینطور نیست. تازه فهمیده ام که چقدر بودن و نبودنش با هم فرق دارد و برای همین نبودنش غیر قابل تحمل شده...

کاش این هفته زودتر تمام شود...

 

فقط یک چیز این میان باعث خوشحالی ام است. همه هستند. هر هفت فرزند مادربزگ کنارش هستند. از تهران و اروپا و امریکا و بوشهر و شیراز.  به جز 3 نوه (که دوتایمان اخر هفته میرویم و دیگری ایران نیست) همه کنارش هستند. به نظرم خوشبخت است. و به نظرم فرزندانش خیلی خوشبختند که می توانند باشند. که شرایط زندگی و مالیشان بهشان اجازه می دهد که در هر لحظه اراده کنند از آن سر دنیا خودشان را می رسانند. عمه کوچکم خیلی خوشبخت است که می تواند در روند درمان مادرش موثر باشد. که با دکترها تبادل نظر می کند و راه حل میدهد و توصیه میکند حتی. که همکارهای 30 سال پیشش در ایران هنوز برایش اعتبار قائلند و از جان مایه می گذارند. برای عمویم خوشحالم که بعد از چند سال دور بودن از دنیای تجارتش و در اول راه بازگشت، هنوز  به اعتبارش و احترامش قرارهای مهم را جابه جا می کنند که کنار مادرش بماند. برای پدرم و عمه ام و 3 عموی دیگر خوشحالم که شرایط خانوادگی و کاری برایشان مهیاست تا بی دغدغه کنار مادرشان باشند. به خانواده پدرم افتخار می کنم. به پیوند محکمشان. به عشقی که به هم دارند. که مفهوم خانواده را به درستی تجلی می بخشند. که هر نوع مشکلی که فکرش را بکنید سر راهشان آمد اما خودشان را و خانواده را حفظ کردند و حفظ شدند. دوستشان دارم. بهشان افتخار میکنم.



مدت هاست چیزی ننوشته ام. یار مهربان از سفر برگشته و زندگی هم به روال معمول میگذره.

مهمان دارم به تعداد 5 نفر مقیم در خانه و هزار و یک مسئله ی سالی یک بار، که همه شون دارن با هم پیش میان.
مادربزرگ حالش هیچ خوب نیست و خیلی ناراحتم.
عموی سوم آمده ایران و خوشحالم که حال جسم و روحش از پارسال خیلی خیلی بهتره. بعد از ورشکستگی و سکته مغزی، ریکاوری دو ساله نجاتش داده و دوباره سالم و خندان و با تلاش زیاد داره سعی می کنه به دنیای تجارتش برگرده.
احسان تازه 6 هفته است که برگشته و دوباره دارن برای یک ماه می فرستنش چین برای یک ماه. دیشب که فهمیدم، یک گوشه قلبم کبود شد.
دوستم داره از کانادا میاد هفته آینده و انقددددررر خوشحالم که فقط خدا میدونه.
این مدت مسایل زیادی پیش آمد که می خواستم بنویسم و نشد. کلا زندگی خوبه. داریم سال سوم زندگی مشترک رو می گذرونم و برام خیلی جذابیت داره. خودمون رو با سال های قبل مقایسه می کنم و چیزای جالبی کشف می کنم. و خوشحالم از اینکه معتقدم کار درستی کردم.
امروز هم خواستم از مسئله ی مهمی که ذهنم رو مشغول کرده بنویسم. ولی نمی تونم موضوع رو جمع بندی کنم.
خوبیم. خیلی خیلی خوبم و تا حدودی گیج.

راستی، سی و یک ساله هم شدم. از این هم خوشحالم.
 

نوشتم نمیاد. به همبن سادگی، به همین پیچیدگی!

یک پاراگراف کامل درباره بلاهایی که سر ناتالی آوردم تو این مدت نوشتم، بعدش خواندمش و گفتم خب که چی! و پاکش کردم. ناتالی کیه؟ ماشینمان، دخترمان. اصولاً ما از یک زمانی به بعد روی هر چیزی که خریدیم اسم گذاشتیم و ازآنجا که به طرز جالبی همه شان مونث هستند، اسم این یکی شد ناتالی. اسم ماشین ظرفشویی کوزت است. طفلی دختر بزرگمان است و بارهمه را به دوش می کشد. اسم لحاف جدیدمان را هم گذاشتیم فلورا. چون پر از گل های آب رنگی بزرگ  است. ولی بیشتر همان گلی صدایش می کنیم. یک جارو شارژی هم خریدیم که هنوز اسم ندارد. مامانم گفت بگذارید جمیله. بهش میاد خیلی ولی با اسم بقیه هماهنگ نیست. بچه عقده میگیرد - میکند (فعلش را بلد نیستم!) که چرا خواهرهایم همه خارجکی و سوسولند و من نیستم.

از بحث اسم گذاشتن روی اشیا که بگذریم، دقت کردید همه شان دخترند؟ اصلا من حتی به بچه نداشته ام هم که فکر کنم، باز دختر است. خیلی وقت ها هم پسر دارم. خیلی هم انسان و باهوش و عاشق پیشه است و من از دوست دخترش خوشم میاید. بروند با هم خوش باشند و زندگی کنند. اما بیشتر اوقات ذهنم برایم دختر می تراشد. من نه روانشناسم و نه مطالعه خاصی در این زمینه داشته ام. اما این چیزی را که می خواهم بگویم از مشاهداتم نتیجه گرفته ام. خانم هایی که از جنسیتشان خوشحالند، معمولا دختر می خواهند و برعکس. بین دوستان من، 2-3تایشان مشخصا با جنسیتشان مشکل دارند. از همان دوران دبیرستان داشتند. و جالب است که در روابط و ازدواج هایشان آدم های مفعولی هستند. یعنی دیگری حکم می کند و آنها اجرا. به ظاهر خیلی هم مدرن هستند و زندگیشان روال خوبی دارد. اما حقیقت این است که وقتی وظایفی برایت تعریف شده یا لازم است آراسته باشی تا بخواهدت، این یعنی مفعولی. این چند نفر شدیداً پسر می خواهند. بیشتر انگار که می خواهند یک حامی داشته باشند. اما باز هم از جنسی دیگر. از هر کدام حداقل یک بار شنیده ام که "هیچ وقت دلم نخواست دختر باشم". 

هرکسی حتماً در وجود خودش با برخی مسایل روانی دست و پنجه نرم می کند. یکیش خود من. خیلی هم خوب است که می دانم و ازشان راضیم و تحت کنترل اند و گاهی اگر لازم باشد می روم سراغ تراپیست. اما یک چیز را می دانم، هرگز با جنسیتم مشکلی نداشتم. هرگز دلم نخواست پسر باشم. (به جز در اولین پریود دردناک پر دردسرم. که آن را هم مادر بی نظیرم مدیریت کرد) هرگز از چیزی یا کاری یا جایی منع نشدم به خاطر مرد نبودن. الان که خوب نگاه می کنم می بینم در خانواده ام دختر-زن بودن معنای منحصر به فرد بودن داشته. و چه خوشحالم از این بابت. همیشه درباره زنان موفق اطرافم با من صحبت شده. درباره اینکه فلانی  یا فلانی چه باهوش/مقتصد/زیبا/فعال/باسواد/خوش صحبت/شجاع/کدبانو/قوی/کاردان/صبور/با اعتماد به نفس بوده اند. هر بانویی هر صفت خوبی که داشته برای من هایلایت شده. نمی دانم به پای هیچ کدامشان رسیده ام یا نه، اما می دانم از روندی که طی کرده ام و از خودم بودنم خوشحالم و اگر روزی بخواهم بچه ای داشته باشم، اگر جنسیتی را ارجح بدانم، آن دختر است. احتمالا دخترم زیباترین نخواهد بود. باهوش ترین هم. اسمش "خاص" و لباسش "خاص" و مدرسه اش "خاص" نخواهد بود. نمی خواهم باشد. می خواهم دختر ساده و معمولی باشد که منحصر به فرد بودنش در اعتمادش به خودش و قلبش است و از وجود داشتن در این دنیا راضی است. درست مثل مادرش :)

بهار شد و یارمان تشریف ندارند. سعی می کنم بهم بد نگذرد. سال پیش را خیلی خوب تمام و سال جدید را خیلی خیلی خوب آغاز کرده ایم و دلم نمی خواهد چیزی ناراحتم کند. دقت کرده اید واحد شمارش زمان چقدر می تواند حالتان را خوب یا بد کند؟ مثلا اینکه بگوییم "ماموریت همسرم 3 ماه طول می کشد"، خیلی با این فرق دارد که بگوییم "ماموریت همسرم 13 هفته طول می کشد". درباره "روز" که اصلا صحبت نکنیم! مگر بخواهم خودکشی کنم که روزها را بشمارم! همین "هفته" واحد بسیار مناسبی است. کوتاه است و چون احسان شنبه رفته، حساب کتابش هم راحت است.

این روزهایم را با رسیدگی به جزییات بی اهمیت زندگی می گذرانم. کمدی که بهتر است کمی جابه جا شود. گوشواره ای که پینش را باید بالاتر جوش بدهند. لباسی که کمربند براق مشکی می خواهد. یک کتابخانه بزرگ ولی ظریف می خواهم برای اتاق خواب. کتابهایم 2 سال است نور به خودشان ندیده اند. باید بروم کاغذ دیواری ببینم. درب ورودی خانه روغن جلا می خواهد گویا. عدس پلو بپزم بعد از شاید یکسال. قالب بخرم برای نان تارت که دیگر کاملا خودکفا بشویم...

پروژه های مهم هم دارم که ترجیح می دهم تا حداقل شروعشان نکرده ام درباره شان ننویسم. ولی خیلی امیدوارم بهشان. در راستای تعهد با آرمان های انقلاب، ما هم اسمی برای سالمان انتخاب کرده ایم: "سال بودن یا نبودن"! قرار است ایران بمانیم یا نه؟ (اگر بله) قرار است همین شغل را داشته باشیم یا نه؟ قرار است خانه بخریم یا نه؟ (اگر نه) در همین اپارتمان بمانیم یا نه؟ تجارت را آغاز کنیم یا نه؟ ماشین را عوض کنیم یا نه؟ (اگر نه) ماشین دیگری بخریم یا نه؟ و... مسایلی از این قبیل. نکته احمقانه اش آن است که همه این اهداف - به جز اولی- مشخصا فقط درباره پول است! حالم به هم می خورد از این وضع.... ترجیح میدهم سوال این باشد که: دوباره برویم دانشگاه یا نه؟ یا : عضو فعال فلان موسسه خیریه بشویم یا نه؟ یا: کلاس رقص برویم یا نه؟...

خب، قرار شد بداخلاق نباشم. فعلا زندگی همین است و ناراضی هم نیستم. از روندی که داریم طی می کنیم خوشحالم. داریم بزرگ می شویم و رشد می کنیم. گاهی کند و گاهی تند. قاعدتاً از اول آفرینش قرار همین بوده!

یادم باشد این پست را در روز زیبایی نوشتم که آسمان تهران مست از بهار بود و بازیگوشی آفتاب و ابر و باران غوغا کرده بود.

نمی دانم چرا حتی کسی مثل من که کلاً اهل خانه داری نیستم هم آخر اسفند به تقلای تمیز کردن خانه می افتم. کاش فقط همین بود؛ انگار پشت سرم گذاشته اند. چند چک لیست مختلف دارم برای کارهایی در کتگوری های مختلف. صبح تا شب دارم انجام می دهم و تیک می زنم. یک جایی باید متوقف شود این پروسه و این طور که ما پیش می رویم مطمئنم که آخرش با ته کشیدن محتوای جیبمان آرام خواهیم گرفت. ولی در کل حال خوبیست. کاملاً بیدار شدن دنیا را احساس می کنم. امروز درخت توی حیاط شرکت هم جوانه و شکوفه زده. تا 5 شنبه قبلی خشک بود.

از هیجان هم حرف نزنیم که دیگر جانش را ندارم. تقریباً هر روز دارم با لاله تلفنی صحبت می کنم. جفتمان داریم دیوانه می شویم از هیجان آمدنشان. فکر کنم آخرش وقتی برسند ایران هر دو مان غش کنیم. قرار گذاشته ایم از این فشار و هیجان نمیریم. چون ان وقت در ان دنیا هم باید به خاطر دیدن هم دوباره خل بازی دربیاوریم و می ترسیم بهشت و جهنم قاطی شوند با هم و حساب و کتاب دین و دنیای ملت خراب شود :دی

در کنار خوشحالی برای آمدنش، از این هم خوشحالم که این همه انرژی دارم. و این همه وقت صرف می کنم برای رسیدگی به اموری که واقعاً الزامی هم در انجام دادنشان نیست. خوشحالم چون هم دارم تغییراتی را در خودم می بینم (که درباره اش حتماً یک بار مفصل می نویسم)؛ و هم اینکه می دانم در این مقطع زمانی خاص همه اش به خاطر دوستی مان است. خوشحالم که دوستی دارم که برایش از همه چیز مایه می گذارم. خوشحالم که خستگی این روزهای پی در پی را به خاطر او اصلاً احساس نمی کنم. حتی احسان هم که تا به حال لاله و بهزاد را ندیده دارد پا به پای من می آید. انگار او هم هیجان دارد. انقدر درباره شان در تمام این 3 سال برای احسان گفته ام که دیگر برایش غریبه نیستند. لاله و بهزاد اولین دوستان من هستند که هیچ نگران این نیستم که که آنها و احسان با هم جور بشوند یا نه، بجوشند یا نه، دوست بشوند یا نه. لاله برایم نوشته بود که : omidvaram betunam jeloye khodamo begiramo ehsano tu foroodgah baghal nakonam, you know it's kind of weird! کلی سر این حرف خندیدیم با هم. در آن دوران بحران 4 سال پیش و بعدش، لاله با افتخار می گفت :"احسان شوالیه ی منه" و من هم همیشه به احسان می گفتم و می گویم که راه ایمان آوردن به تو را لاله نشانم داد. برای همین الان حس هر دویشان را میفهمم که میخواهند از نزدیک آشنا شوند.

گفتم 4 سال پیش، بله 4 سال شد. 4 سال است که عاشقش هستم. 4 سال است که اولین و اخرین چیزی که در هر شرایطی به ذهنم می آید اوست. خودش، حالش، هرچیزی مربوط به او. مربوط به او؟ اصلاً دیگر مرزی نداریم که مشخص کند چه چیزی مربوط به چه کسی است. خوشحالم از این حس. از اینکه حساب و کتاب نداریم بینمان. تعداد بوسه ها و نازها و کلمات و کی اول و کی آخر را نمی شماریم. از اینکه همه چیز سر جای خودش است. حس نمی کنم دنیا به من بدهکار یا من ازش طلبکارم. حس نمی کنم دنیا برایم کم گذاشته و قدرم بیشتر از اینهاست. به طور خلاصه، خوشحالم که حس باخت ندارم. از احساس برنده دائمی بودنمان هرگز سیر نمی شوم. انگار المپیکی است که همیشه برای همه طلا دارد. کسی دست خالی نمی رود.

 

الان که این نوشته را دوباره خواندم، دیدم بیخود نیست که دقیقاً همین امروز از طرف همکارهایم به عنوان مدیرِ کارگروه رومنسِ دفترمان انتخاب شدم!

 

دو ساله می شویم

امروز، دومین سالگرد ازدواجمان است.

آنقدر خوبیم و دنیا خوب است و زندگی خوب است و هوا خوب است و همه چیز بیخود و بی جهت بهمان لبخند می زند که نوشتنم نمی آید.

خوبیم و خوشحال.

حس مستی دارم.
کاش همه دنیا با آدم هایش، همیشه همینقدر مست شادی باشد. بیشترش را توصیه نمی کنم، از طاقت آدمی برون است.
 

1. عمل جراحی مامانم کنسل شد. لازمه بگم که چقدر خوشحالیم همه با هم؟ واقعاً لازمه بگم؟

2. یار مهربان (بی حرف پیش- گوش شیطون کر- و عباراتی از این قبیل) بهار دوباره به خارجه تشریف خواهند برد. این بار به کره جنوبی. شاید آخرهای سفرش من هم بروم و از آخر بهار آن سر قاره کهن با هم لذت ببریم. فعلاً به این فکر نمی کنم. به سختی جلوی خودم را گرفته ام که نروم هر انچه نکته توریستی در خصوص مملکت و ملت و فرهنگ و هنر و غذا و چه وچه وجود دارد را قورت ندهم. شاید حتی کمی زبانشان را هم یاد بگیرم. سفرش حداقل 2 ماه طول خواهد کشید. من تنها می مانم و دلتنگ می شوم و مشکلی هم نیست. زندگی است دیگر. از الان برنامه دوره های دوستانه و ورزش و هنر را هی دارم در لیست کارهایم بالا و پایین می کنم. 

3. اما این میان مسئله ای وجود دارد که مو بر تنم سیخ می کند. اینکه خانواده های بزرگوارمان بخواهند بیایند مرا از تنهایی دربیاورند! این برایم قابل تحمل نیست. چون یکیشان یا جفتشان می آیند اینجا، در خانه می مانند، حوصله شان سر می رود. سبک زندگی من هم باهاشان بسیار متفاوت است و اخلاق مزخرفی هم دارم که وقتی عشقم می کشد تنها باشم، اگر تنها نباشم، آن کسی را که باعث تنها نشدن من است تکه تکه خواهم کرد. و خب بدیهی است این عاشق رسوای عالمی که منم، وقتی یارم نباشد، انگار هیچ کس نیست. ولی وقتی کسی هست، چون از نظرم نیست، بودن فیزیکی اش نویز محسوب می شود. بعد وقتی این نویزها، عزیزترین موجودات زندگی ات باشند؛ مجبور میشوی روی خودت صدا خفه کن نصب کنی. البته بخشی از مشکل هم مربوط به روحیه ی گوشه عزلت گزین ِ من است که فعلاً موضوعیت ندارد.

4. راه حل کوچکی دارم برای این موضوع که امیدوارم به کار بیاید. یکی از همکارهایم، که 2 سال است دوستیم با هم و داریم خیلی دوست می شویم و فعلاً در این حد پیش رفته ایم که یک شب بیاید خانه ما بماند چون همسران گرامی هر دویمان ماموریت تشریف داشتند؛ به تازگی نقل مکان فرموده اند از آن سر تهران به وسط تهران که ما هستیم. در واقع به فاصله 5 دقیقه پیاده بین خانه هایمان فاصله هست. و قرار گذاشته ایم هر وقت دو یار نبودند، ما پیش هم باشیم. حالا من قصد دارم از این قضیه استفاده کنم و به همه خانواده ها بگویم:" ببینییییییید، من که تنها نیستم که، دوستم اینجاست، بغل گوشم"

5. خلاصه خدا به خیر کند بهار در پیش رویمان را.

6. عزیزترین گل لاله دنیا داره بعد از 3 سال میاد ایران و از بدو ورود به مدت 30 ساعت قراره پیش ما باشن و بعدش برن بوشهر پیش خانواده هاشون. از الان می دونم که چه رسوا بازی ای توی فرودگاه قراره دربیارم :دی روزی که بهم خبر داد، دقیقاً همون روزی بود که من صبحش از شدت تپش قلب و تنگی نفس کارم به دکتر و بیمارستان کشیده بود و مونده بودم خونه. فکر کنین پشت تلفن وقتی بهم گفت، رسماً نفسم بند اومد و به سختی بهش گفتم لاله من ممکنه از خوشحالی واقعاً بمیرم چون ضربان قلبم هر لحظه داره شدیدتر میشه. طفلی انقدر وحشت کرده بود که نگو. حالا داره میاد و من کلاً خوشحالم دیگه. همین.

این روزهایم در معجونی از نگرانی، اندوه و شادی سپری می شود.

 

نگرانی به خاطر مادرم است. تنگی کانال نخاعی دارد و درد بسیار و نمی تواند راست بایستد و با واکر راه می رود و باید جراحی شود و بهترین دکترهای شیراز و تهران را دیده ایم و در حال انتخابیم. ناراحتم که درد می کشد. 3 شب پیش که پرونده اش را برده بودم به پزشک حاذقی نشان بدهم، با دیدن خانم بسیار پیری که با درد می نشست و بلند می شد و نمی توانست از درد ناله نکند به گریه افتادم. وضعیت مامان خودم از او هم بدتر است. ولی دیدن آن خانم خیلی خیلی غصه ام را زیاد کرد. سخت است پذیرش پیر شدن مادرم. پیر شدن پدرم. می ترسم از ناتوان شدنشان. چون اذیت می شوند. چون خودشان از نظر روحی توانش را ندارند. ادم هایی نیستند که بگذارند ازشان نگهداری کنیم. تحمل پرستار و خدمتکار و نشستن و دستور دادن را ندارند. نمی توانند بپذیرند که بس است. که در هفتاد سالگی 50 سال کار و زندگی را چرخاندن بس است. حالا بنشینید بگذارید پذیرایی کنیم ازتان.

 

اندوهم هم به خاطر همین مسائل بالاست و هم به خاطر اینکه احتمالاً شیراز جراحی می کنند و من چند هفته ای باید بروم آنجا و بدیهی است که یارم کنارم نخواهد بود. احسان فردا می رود بندر و ممکن است قبل از برگشتنش من رفته باشم. مسئله فقط دوری نیست. به خاطر ماموریت هایش زیاد تنها مانده ام. اما همیشه در خانه مان بوده ام. همیشه تمام محیط اطرافم نشان از او داشته. سرم را جای سرش گذاشته ام. همه چیز بویش را می داده. جسمش نبوده اما روح و گرمایش بوده. این اولین بار است که قرار است تنها باشم و در خانه مان نباشم. مرخصی زیاد دارد و گفته که وسطش می آید شیراز هم برای احوالپرسی مادرم و هم برای دیدن من. از الان از هر چه می پزم، یک وعده اش را می گذارم در فریزر. می گوید نکن عزیزم. خودم می پزم و سرم هم گرم می شود. اما مگر می توانم؟ مسئله شکمش نیست (البت هست، می ترسم مزخرف بخوره و بیشتر چاق بشه! ولی فعلاً بحث چیز دیگه ایه!) مسئله این است که از فکر دلتنگ شدن او بیشتر از دلتنگی خودم دیوانه می شوم. از فکر اینکه دلش بگیرد، تنها چای بخورد، تنها سر کار بیاید، تنها غذا بخورد، تنها بخوابد می میرم. نگویید خیلی لوسیم! می شناسمش. می دانم چه غمگین می شود. از همین الان چشمانش می لرزند. غذای آماده می گذارم برایش بلکه موقع غذا کمی دلش گرم شود. که حس کند کنارش هستم. آخ که خودم هنوز نرفته دارم جان می دهم. دلم برای تک تک اجزای خانه مان تنگ می شود.

 

و در نهایت شادم چون کلاً خیلی خوب است. زندگی را می گویم. دیوانه ای که منم، حتی پاراگراف های بالا هم باعث شادیم می شود. اینکه آدم های زندگی ام را دوست دارم لذت بخش نیست؟ اینکه از نگرانی برای مادرم دارم دیوانه می شوم، اینکه از الان دلتنگ نبودن در آشیانه ام هستم، اینکه دوری از احسانم پرپرم می کند، اینها همه زیبا نیست؟

با تمام وجودم دارم عشق می ورزم به همه چیز و همه کس. به همه اجزای کائنات. حالم بی نهایت خوب است.

 

پی نوشت:

دو هفته پیش بوشهر بودیم. جعبه های کتاب هایم را ریخته بودم بیرون و داشتم دسته بندی می کردمشان بلکه کتاب های درسی را ببرم برای کتابخانه دانشگاه. چشمم به کتاب های آنی شرلی افتاد. 15 سال پیش خریده بودمشان. دبیرستان که بودم لقبم بود. هنوز هم یکی از دوستانم آنی صدایم می کند. خلاصه نشستم به خواندن بعضی جاهایش. الان که نوشته بالا را مرور کردم، دیدم چه دوباره آنی شرلی شده ام!

بنده اعلام می کنم که در سلسله برنامه های خرسند سازی خودم، کمی هم  کدبانو گری که نمی شه گفت (چون بین اطرافیانم فقط من این کارها رو نمی کنم. نیلی جون سلام !)، ولی ماجراجویی به خرج داده وبعد از مدت ها پیتزا و برای اولین بار تارت میوه درست کردم. از همین تریبون از پودر خمیر پیتزای آماده رشد و از نان تارت آماده نانالی (بله این یک پست تبلیغاتی محسوب میشود) تشکر می کنم که قسمت کدبانو گری قضیه را برایم راحت نمودند. در پی این موفقیت عظیم، همسر گرامی فرمودند که دیگر لب به پیتزاهای بیرون نخواهند زد زیرا که عمراً به پای پیتزاهای مرمر جونشون نمی رسه. نتیجه تارت هم امشب که با دستی پر از تارت خانگی به مهمانی عمه جانم بروم مشخص می شود. یاه یاااه.

قسمت ماجراجویانه هم این بود که کرم پاتیسیر پختم. من کلاً رابطه خوبی با خمیرها و کرم ها ندارم و به نظرم این از بدو تولد در تقدیر آدم نوشته شده که خمیرها و کرم هایش خوب در بیایند یا نه. خلاصه که من آدم خمیر باز و کرم بازی نیستم کلن. ولی این کرم پاتیسیر چه راحت بود و عجب خوب از آب درآمد! بروید و این سایت  www.allrecipes.com را دریابید و دستوراتش را به کار بندید و از رنج و عذاب به در آیید که همانا شما و خودمان از رستگارانیم!

در دو هفته گذشته بابت تعطیلات فراوان استراحت خیلی خوبی داشتم و به ذهنم اجازه دادم کمی آرام بگیرد. اصلاً به کار فکر نکردم. چند تغییر جزیی هم در روند کار و زندگی دادم که کلاً باعث شده حالم خیلی خیلی خیلی خوب باشد. فرصت کردم هم به ذهنم و هم به محیط اطرافم کمی نظم بدهم و الان دیگر اصلاً احساس عقب ماندگی از دور تند دنیا را ندارم. خوب خوب خوبم.

قبلاً گفته بودم که دلم می خواهد شغلم را عوض کنم. حقیقت این است که علیرغم همه شکایت هایی که از فشار کار و اعصاب خوردی مداوم دارم، باید اعتراف کنم که محیط کارم را بسیار دوست دارم. در موسسه مان ایرادهای مالی- اداری- مدیریتی(در سطوح بالا) خیلی زیاد است. اما مشکلات احمقانه جاهای دیگر مثل حجاب و مسائلی مثل این را نداریم. اینجا لاک و رنگ مو و مانتوی قرمز و سیگار و مشروب تابو نیست. شوخی و صحبت و پچ پچ، نگاه سنگین و حرف و حدیث به دنبال ندارد. از مدیرعامل تا آبدارچی، همه یک جور با هم سلام و احوالپرسی می کنند. روابط مجرد و متاهل همه یک جور است. جنسیت موضوعیت ندارد. جدای از اینها، دپارتمان فنی که من درش کار می کنم کلاً تافته جدا بافته ایست. دقیقاً بهترین های موسسه در یکجا جمع شده اند (منظور تعریف از خودم نیست. همکارهای جواهرم را می گویم). در دپارتمان مان کلاً 9 نفر هستیم. همه با هم دوستیم. همه هوای هم را داریم. شوخی هایمان، ادبیاتمان، طرز کارمان، سلایقمان در همه چیز، خیلی به هم نزدیک است. می فهمیم همدیگر را. سوتفاهم نداریم. دلخوری نداریم. به هم اعتماد داریم. چه از نظر اجتماعی و چه از نظر فنی. کاملاً از حضور در این جمع لذت می برم و کاملاً آگاهم که اگر شغلم را عوض کنم شاید هرگز دیگر در چنین موقعیتی قرار نگیرم. کاملاً آگاهم که به دست آوردن فشار کاری کمتر و پول بیشتر، می تواند به قیمت از دست دادن محیط کار آرام و سالم و دوستانه تمام شود. و من حاضر نیستم این را از دست بدهم. حداقل 8 ساعت و نیم در روز سر کار هستم و برایم مهم است که یک سوم زندگی ام را در آرامش و سلامت روانی بگذرانم.
با توجه به انچه که گفتم، الان دارم به این فکر می کنم که دوست دارم یک کار جانبی در کنار شغل کنونی ام داشته باشم. نمی دانم چه کاری. من و همسر گرامی شرکت دیگری هم داریم با یکی دوتا پروژه معلق که به لطف وضعیت همیشه نامتعادل مملکت، معلوم نیست دوباره به راه بیفتند یا نه. اگر هم به راه بیفتند دیگر سود نهایی ارزشی را که زمان عقد قرارداد داشت ندارد. پس ترجیحاً به کار فنی- مهندسی نباید فکر کنم. دوست دارم یک کسب و کار کوچک داشته باشم. درست مثل دختر شیرفروشم. خیال پردازی هایی می کنم که بیا و ببین. از کار کوچکی که نمی دانم چیست، می رسم به شرکت مالتی نشنال. شدیداً هم این احساس را دارم که آدم بسیار بسیار بسیار باهوشی در زمینه اقتصادی- مدیریتی هستم و کلاً خیییلی خفنم!
ببینیم تا اخر سال کار جانبی برای خودمان دست و پا می کنیم یا خیر.