کارناوال زندگی

2011-12-16T09:58:00.003+03:30

خب، فکر می کنم الان دیگه میتونم درباره همه اتفاقات این اواخر بنویسم.

جریان اینطوریه که همسر هزیزتر از جان قراره برای 2 ماه برای شرکت در یک دوره آموزشی بره به خارج از کشور. و بعدش که برگرده مدیر شعبه شمال موسسه می شه و ما باید برای 2 سال بریم در یکی از بنادر شمال کار کنیم و اونجا زندگی کنیم.

دوره آموزشی اوایل (شاید هم اواسط) آپریل شروع میشه (یعنی هفته دوم فروردین به بعد) و ما قرار بود هفته اول-دوم فروردین ازدواج کنیم. ولی من به خانواده ام گفتم که برام اصلاً اصلاً و اصلاً قابل پذیرش نیست که احسان چند روز بعد از عروسی بره و 2 ماه نباشه و من کلی آرزو دارم برای اول زندگیمون و اینطوری اصلاً انگار نه انگار که زندگیمون شروع شده و ... خلاصه کلی آه و ناله کردم (که البته دروغ هم نبود) و دوست هم ندارم برنامه عقب بیفته و از طرفی ما دوتا هم دیگه داریم میمیریم واسه اینکه با هم زندگی کنیم و دیگه هر روز دیدن و باهم از صبح تا شب بیرون بودن برامون بس نیست و راضیمون نمی کنه و می خواهیم باهم زندگی کنیم (با جیییییییییییییییییغ بخوانید) و ...اینها. خلاصه قرار شد اواخر بهمن ازدواج کنیم و (اشاره به 2 پست قبل از این) مسلماً الان که نمیشه برای بهمن سالن پیدا کرد و به جای عروسی یه عقد کوچولو توی خونه می گیریم و مهمون کم دعوت می کنیم و برای شام میریم بیرون و ... باورم نمیشه که همه چیز اینطوری داره پشت سرهم ردیف میشه...

از دیروز هم شروع کردیم به گشتن دنبال خونه و البته دیگه خیلی سختگیر نخواهیم بود چون قرار نیست بیشتر از 6-7 ماه توش زندگی کنیم و بعدش میریم مازندران زندگی کنیم دیگه.

ضمناً من در حال حاضر در مرخصی 1 ماهه به سر می برم برای تمام کردن پایان نامه و الان 10 روزش به بطالت گذشته.

2011-11-24T09:01:00.002+03:30

دقیقاً نمی دونم چه اتفاقی داره میفته. برنامه ها عجیب هستن و ما هر روز بر اساس راه های احتمالی که جلومون باز میشن باید برنامه ریزی های مختلف کنیم و خودمون رو آماده نگهداریم .

کمی خسته، مضطرب و گیجم. اما همه چیز خوبه.

آنتی- ودینگ

2011-10-19T15:19:00.005+03:30

لازم به ذکر است که با وجود پست قبلی و هیجان و جیغ و اینها، بنده کلاً با عروسی گرفتن مخالفم.

خدمت خانواده گرامی هم عرض کردم که من، به عنوان عروس، به عنوان شخص اصلی این ماجرا، که کلاً همه ذوق دو خانواده به خاطر منه، کلاً ناراضی می باشم.

توضیحش سخته، اصلاً قصد ندارم عروسی گرفتن دیگران رو ببرم زیر سوال، هر کسی معیارها و ایده آل های خودش رو داره، و من، برای خودم، اینو نمی پسندم. به نظرم بیهوده است، کلاً که چی؟؟؟ نگرانی، استرس، تحمل خرده فرمایشات دیگران، خستگی آخر شب...

ترجیح میدم ساعت 11 صبح باشه، یه کت و دامن یا پیراهن لطیف سفید بپوشم، خودم یه آرایش لایت بکنم، مثل همیشه، گل های سفید و صورتی رو که برام خریده با یه روبان ساتن بپیچم و بگیرم دستم، با پدر و مادر ها بریم محضر عقد کنیم، ناهار بریم یه رستوران خوب، بعد از ناهار بیان خونه مون یه شربت بخورن، و برن، من آروم بشینم تو بغلش، به هم نگاه کنیم و بخندیم و نفس بکشیم. همه جای خونه کوچیک 46 متری اجاره ای مون رو با هم نگاه کنیم، از تو یخچال یه چیز خوشمزه برداریم و فیلم ببینیم و بخوریم و عصر بریم بیرون بگردیم و شام بریم یه رستوران لاولی و شب...شب... شب... توی خونه خودمون، اتاق خودمون، زندگی خودمون رو شروع کنیم...

برای همه کارت می فرستم، با یه عکس از خودمون، و میگم که ما زندگی مون رو شروع کردیم، با ما، به خاطر ما، شاد باشین، برامون مهمه که توی شادی آرام و بی هیاهوی ما شریک باشین، مرسی...

من دلم عروسی نمی خواد. به مامانم هم گفتم که همه این ذوق و شوقی هم که دارم نشون می دم فقط به خاطر شماهاست.

2011-09-28T10:53:00.002+03:30

هنوز جیغ دارم.

هنوز باورم نمیشه آخه.

دیشب، همین دیشب، رفتم پارچه خریدم برای لباس عروسیم!!!

می خوام خودم بدوزم.

این جیغ نداره؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ساده هست ولی ملوسه.

جیغ، جیغ، جیییییییییییییییییییییییییییییییییییییغغغغغ

رسماً قلبم تو حلقمه از هیجان.

1 متر پارچه مروارید روزی شده ملوس خوشگل ناز با 4.5 متر پارچه ساتن مات خفن با 5 متر تور سفید سفید سفید...

فکرشو بکنید...

خودم می دوزمش...

کارناوال زندگی

2011-09-15T11:50:00.003+04:30

من نمی فهمم چرا هیج یک از این فیلتر شکن ها روی لپ لپ من کار نمی کنن. تنظیمات پروکسی رو هم هر قدر دستکاری کردم فایده نداشت. برادر عزیزتر از جان هم که VPN رو شارژ نمی کرد. نتیجه اینکه ما به وبلاگ خودمان دسترسی نداشتیم. حالا هم که بعد از چندین ماه شارژ کرده، پسورد جدید رو 3 هفته هست که برای من فرستاده و من حتی فرصت نکردم لپ لپ رو روشن کنم.. تاااااااااااااااا الان.

9 تیر نامزد شدیم. راحت تر و زیبا تر و بی دغدغه تر و آرام تر از اون چیزی که حتی آرزوش رو داشتم. دقیقش میشه اینکه 2 تا حانواده نشستن دور هم 3 ساعت و نیم گل گفتن و گل شنفتن و اون میون یادشون اومد واسه چی دور هم هستن و 10 دقیقه راجع به اصل قضیه صحبت کردن و گفتن مبارکه و روبوسی و شیرینی و انگشتر و همین!!! بابام چنان محکم احسان رو بغل کرد که نگو!

خوشبختانه همه هم با عقد و محرم شدن و فلان و بهمان مخالف بودن. در نتیجه ما دو تا خوش و خرم عین قبل با هم هستیم. همه تلاشم رو کردم که عروسی رو بپیچونم. ولی نشد که نشد. دیدم با وجود اینکه این منم که میگم نمی خوام ولی همه به احسان چپ چپ نگاه می کنن. خلاصه راضی شدم که عروسی هم داشته باشیم.

سر قولی که به هم داده بودیم موندیم سفت و سخت. که هیچ پولی از خانواده هامون قبول نکنیم. نه برای عروسی، نه برای خونه و نه حتی برای وسایل خونه. مامان ها و باباها براشون جا افتاده نبود و داشتن خودشون رو می کشتن. ولی وقتی دیدن ما رفتیم 2 تا وام گرفتیم و سومیش هم تو راهه دیگه فهمیدن قضیه جدیه و کوتاه اومدن. فقط 1 مورد رو قبول کردیم: شوهر خواهر احسان تهران خونه خرید و چون قصد نداره ازش کسب درآمد کنه و صرفاً برای سرمایه گذاری هست، قرار شد با قیمت کمتری به ما اجاره اش بده. اینطوری حداقل تا 2-3 سال لازم نیست اسباب کشی کنیم.

به خاطر این وام ها و قضایای مالی داره بدجوری پدرمون درمیاد. ولی لذت بخشه. خیلی زیاد. و من باورم نمی شه که چقدر در زمینه مدیریت اقتصادی استعداد دارم!!!!! داریم کم کم وسایل خونه رو می خریم. احسان به طرز غیر قابل تصوری با حوصله و صاحب سلیقه است در زمینه خریدهای زنانه!!!! و همین خصلتش این پروسه "گشتن- دیدن- سنجیدن- خریدن" رو فوق العاده لذت بخش می کنه.

در کل دارم روزهای بی نهایت خوبی رو می گذرونم. از همه چیز بی نهایت راضی و شکرگذارم. مرسی.

یک اشتباه، یک اعتراف

2011-06-05T09:50:00.003+04:30

گاهی، بک اشتباه کوچیک، برای اون ممکنه خیلی بزرگ باشه، ممکنه خط بندازه رو قلبش، رو مردانگی اش، رو احساسش، رو غرورش، رو تعلق خاطرش، ممکنه لگدمالش کنه...

من چنین اشتباهی کردم، از سر غرور و خودبینی، و فکر کردم الان دارم می فهمم، ولی درواقع ذره ای مغزم آنالیز نکرد و مفهوم و اهمیت مسئله رو درک نکردم...

اینجا می نویسم تا یادم بمونه، که بعضی اشتباهات رو، حتی اگر کوچک هستند، نباید مرتکب شد، چون شاید هرگز فرصت جبران وجود نداشته باشه. اینجا می نوسم تا یادم بمونه که اشتباهم باعث شد اعتمادش رو، ایمانش رو به من از دست بده، و خیلی بزرگه، خیلی عاشقه، خیلی بزرگواره که به من فرصت جبران داد. اشتباه احمقانه من انقدر بزرگ بود که ممکن بود از دست بدمش. خدا رو شکر می کنم که حداقل اونقدر تواضع در وجودم هست که اشتباهم رو بپذیرم و خودم رو مستحق این وضعیت بدونم، شاید همین اون رو به من برگردوند...

2011-05-05T13:31:00.002+04:30

از چهارشنبه هفته پیش رفتم سر کار. رسماً شاغل شدم و از 8 صبح تا 4:30 عصر توی موسسه هستم. کار من SLT هست، یعنی : Stability, Load Line, Tonnage measurment. با 3 تا کنوانسیون خفن سروکار دارم و حسابی سرم تو حساب و کتابه.
دلم تنگ شده، عادت ندارم به نبودنش، برای ماموریت رفته بوشهر و من اینجا کم دارمش خیلی. توی موسسه پشت میزم که نشستم و اون یهو واسه کاری میاد تو واحد ما، می فهمم که گونه هام داغ می شن، ضربان قلبم خیلی بالا میره، محکم می زنه... عادت ندارم صبح ببینمش، عادت ندارم موقع ناهار ببینمش، عادت ندارم ببینمش و دستم تو دستش نباشه...
این روزها خیلی شکرگزارم، خیلی زیاد. همه چیز فوق العاده است، دوستش دارم، همه چیز داره آروم پیش میره، یاد گرفتم هیچ چیز رو به اصرار نخوام، یاد گرفتم صبور باشم، یاد گرفتم باور کنم که همیشه بهترین اتفاق میافته، باید مهلت داد به اونی همه چیز رو رقم می زنه، گاهی از بس می خواهیم و تکرار می کنیم و اصرار می کنیم و پا به زمین می کوبیم که خدا هم هول میشه.
زندگی از کارناوال هم شادی بخش تره.

می رسد اینک بهار...

2011-04-15T12:05:00.005+04:30

سال جدید، روزهای جدید، شادی های جدید، دغدغه های جدید.

همه چیز آرام و زیبا پیش می رود.

به بابا گفتم. خودم به بابا گفتم. طوری گفتم که بداند پدر است و نظرش مهم است و مرجع است و... در عین حال فهمید که من تصمیمم را گرفته ام و عجیب اعتماد دارد بهم. انگار که دیواری که بینمان بود کاملاً فرو ریخته و من این حس را دوست دارم و باورم نمی شود هنوز که باز هم از سر و کولش بالا می رفتم عین بچه ها. انگار که قلبش آرام گرفته و منظم می زند. دوباره دوستش دارم این پدر مهربان را که زیر پوست کرگدن وارش!! اشک می ریزد از عشقی که که در دلش موج می زند... حتی با مامان هم بهتر از قبل شده اند.دوتایی با هم رفتند 13 به در و من سرخوش بودم... پاییز و زمستانی که در خانه ما گذشت خیلی چیزها را تغییر داد و من شکرگزارم.

و او... که عزیزترین است، که گرمای وجودش، حضورش، صدایش، دست هایش، نگاهش، لبریزم می کند... که حتی وقتی می نویسم از او چشم هایم می لرزد از شوق و شادی... دوستش دارم، می دانم که دوستش دارم و می دانم که با او خواهم ماند نه برای اینکه دوستش دارم، نه برای خاطره جسم و آغوشش... با او خواهم ماند چون در مردانگی اش به یقین رسیده ام، چون در اقتدارش لطافت دیده ام، چون می جنگد، قدر می داند، گوش می کند، می فهمد...

برای امسال آرزویی ندارم. آرزو می کنم سال دیگر در خانه دونفریمان برایت بنویسم.

2011-03-06T21:24:00.002+03:30

آخر سال است و کلی کار و بیچارگی های پیش از تعطیلات را کم داشتیم، فرمودند که برویم مصاحبه و رفتیم و 3 ساعت و نیم 3 نفر انسان از من سوال پرسیدند کانتیوسلی!!! و فرداش هم قبولمان کردند و حالا ما نمی دانیم قبولشان کنیم یا خیر :ی
از الان هیجان دارم برای روزی که می خوام به بابا بگم و از الان دلتنگم برای 10 روزی که نمی بینمت.

2011-02-11T20:39:00.002+03:30

1. منو فیلتر کردن!!! فکر کنین! چقدر باید ابله باشند!!! خدای من!!! خوبه که نه از سیاست می نویسم و نه از رختخواب!!! از این به بعد می نویسیم که لااقل حکایت آش نخورده و دهان سوخته نباشد :ی ی ی ی ی ی

2. فردا برمی گردم تهران. دلم برای دود و شلوغی 4راه ولیعصر بد تنگ شده. خیییییییلیییییییی. برای تختم تو خوابگاه. برای نگهبان های مهربون خوابگاه. دانشگاه، استادها، دوستام، سوپرمارکت توی خارک، یا اون یکی که تو رودسره. برای نمایشگاه سامسونگ یوسف آباد که یخچالمون رو توش می بینیم، برای لارستان و پیانوهاش، بستنی فروشی بالای میدون ونک، برای لیندو که هر دفعه حتماً باید بریم همه چیزاشو ببینیم، پل عابر پیاده تخت طاووس یا سر حافظ که همیشه پله برقی هاش خرابند، برای کوچه پس کوچه های کنار رودخونه که از میرداماد میرن تا تجریش، برای....

برای تو، برای دست هات، برای بوسه هات، گرمی نفس هات، برای گودی گردنت، برای عرض شونه هات که منو قایم می کنن، برای بوی تو، راستی بوی چی میدی؟ تو بویی داری که ربطی به ادوکلن و دئودورانتت نداره، بو داری، بوی خوب داری، بوت منو خواب می کنه، مستم می کنه، وحشیم می کنه، دیوانه ام می کنه...

چقدر دلتنگتم، چقدر کم دارمت، چقدر...

فردا میام عزیزترینم.

2011-02-03T10:04:00.003+03:30

بالاخره (از دوره دبستان تا همین الان، هر وقت می خواهم بنویسم "بالاخره"، حتماً باید "بالا-خره" تلفظش کنم تا یادم بیاید چطور نوشته می شود!) نمره ها را دادند و راحت شدبم و برای 10 روز تشریف آورده ایم منزل خدمت والدین. به همه گفته ام که این ها آخرین امتحان های آکادمیک زندگی من بوده اند و من در هر شرایطی و به هر دلیلی اگر امتحان دکترا دادم بدانید که ریختن خونم بر همگان نه تنها حلال، که حتماً واجب است و بکشید و راحتم کنید که جوگیر شده ام باز!!!!!

و من تازه 2 روز است که آمده ام و مریم را دیدم که خیلی چاق شده است و با لاله و بهزاد خداحافظی کردم که چهارشتبه هفته آینده می روند استرالیا برای همیشه. [بهشون گفتم کی می آیید، گفتن برای 6 ماه دیگه بلیت داریم، گفتم پس خودمون رو اذیت نکنیم، 6 ماه دیگه می بینمتون! لاله خوشحال بود و گفت چقدر راحتم کردی، چند تا از دوستام بدجوری اشکمو درآوردن. گفتم آخه 100 سال پیش که نیست، این همه ایرلاین!! خدا پدر مادر گوگل و یاهو و اسکایپ و بقیه شونم بیامرزه که راحتمون کردن، پس سی یو سون:) ]

دلم برای همسر مهربان خیلی تنگ است و کم دارمش و هرچند که با هم آمدیم بوشهر و خانه شان فقط 2 خیابان با ما فاصله دارد و دیروز و پریروز هم دیدمش اما کم دارمش خیلی. اینجا وقتی با هم بیرونیم باید نگران باشیم ولی تهران آرامش مطلق است. تهران همه روز سر کار است اما هر لحطه که اراده کنیم پیش همیم، اینجا همه روز بی کاریم و مشغول امور متفرقه ولی برای دیدن هم باید کلی تقشه بکشیم. از این شهر متنفرم، همیشه دلتنگم می کرد، هنوز هم می کند.

2011-01-26T09:44:00.001+03:30

4 هفته است که پلک چپم می زند.

می زند و می زند.

دیوانه ام کرده.

2010-12-26T11:48:00.004+03:30

3 روز با هم زندگی کردیم.

همه چیز جدید اما هماهنگ، هیجان انگیز اما آرام و بی دغدغه بود. انگار سال ها بود با هم زندگی می کردیم...

زندگی مثل رقص دو شریک است، با تو نرم می آید و با او نرم میروی، کاملش میکنی، کاملت می کند، می خوانی اش، می خواندت، می بینی اش، می بیندت...

نمی توانم توصیف کنم. "خوشبختی" یکی از آن "چیز"هاست که باید در آن "تنید"، باید "زندگی" اش کرد تا باورش کرد. "دلدادگی"، "تمنا"، "ناز و نیاز" ...باید "دچار"شان شد، باید "غوطه ور" شد درشان، باید "بود"شان تا فهمیدشان...

2010-12-17T21:55:00.002+03:30

دلم برای نوشتن تنگ شده. واقعاً فرصت نمی کنم. انقدر گرفتار درس و دانشگاه و پروژه و... هستم که بیا و ببین.

البته یکی از دلایل اصلیش اینه که همه چیز انقدر انقدر انقدر آروم و ملایم و خوب و خوش و بی دغدغه است که نمی دونم چی بنویسم. نه اینکه قرار باشه فقط از مشکلات بنویسم، ولی حقیقتاً انقدر همه چیز آرومه که گاهی با خود یار هم حرف کم میاریم!!

به مامان و عمه گفتم که تصمیمم رو گرفته ام. و اونها هم اوکی دادن. قراره عید به بابا بگم و اونا توی بهار بیان واسه آشنایی و ایشالا تابستون رسمیش می کنیم و تا آخر زمستون عروسی و ... فقط مشکلات مالی داریم. درواقع اگه مشکل مالی نداشتیم و حاضر بودیم از خانواده کمک بگیریم، همین الان قضیه رو تموم می کردیم. مشکل اینه که 2تا آدم لجباز رویایی مغروریم که می خوایم از اولش پدر خودمون رو در بیاریم.

...دلم ضعف میره وقتی به زندگی کردن باهاش فکر می کنم..

2010-11-07T23:13:00.005+03:30

حالم خوب نیست.
دارم بهترین روزهای زندگی ام را می گذرانم، اما حالم خوب نیست.
آشکارا بیمارم، منظورم این سرماخوردگی لعنتی نیست، 2ماهه که دارم حس می کنم که تحلیل می روم و نمی فهمم چرا.
منتظرم جواب آزمایش خونم را بگیرم ببینم کم خونم یا مشکل چیز دیگریست.
پارسال به راحتی روزی از 300 پله بالا و پایین می رفتم به علاوه ساعت ها پیاده روی روزانه با یار، الان اما به اتاقم در طبقه سوم که می رسم از شدت خسنگی و بی جانی به گریه می افتم!
تمرکز ندارم، نمی توانم درس بخوانم، به طور دائمی خسته ام، خسته نه، بی جان، بی توان...
فقط او سرپا نگهم داشته، دوستش دارم، قدرت دستهایش را دوست دارم، امنیت آغوشش را، صدای قلبش را، مهر نگاه و گرمای لبهایش را، بودنش را، همیشه بودنش را....

2010-10-14T21:11:00.002+03:30

1 ماه از ترم گذشته و 22 روز از پاییز برگ ریز و من هم مدت هاست که چیزی ننوشته ام و خوشا به حال شما :ی

درس غوغا میکنه و من در گیر و دار درس و پروژه و دردسرهای تمام نشدنی د انشگاه و... تنها دلخوش و سرمست عشق همسر دلبند و در تدارک مقدمات پول جمع کردن واسه شروع زندگی در سال آینده.

حالم خوبه و همه چیز بینمون فوق العاده خوب و روبه راهه و 3 بار کلاً بحثمون شده که وحشتناک ترینش 15 دقیقه طول کشید خدا را شکر!

یادم رفته چطوری می نوشتم. راستی، پروانه هم یک گند اساسی زده که دیگه ثابت شد لازم نیست نگرانش باشم و کلاً بی ارزش شد برام و به آرامش عجیبی رسیدم.

همین دیگه.

2010-08-30T09:52:00.003+04:30

خواب دیدم دکتر قاسمی یک ایمیل فرستاده برای من و ایمان که دو تا مقاله ضمیمه اش هست و از ما خواسته نظر بدیم! مقاله ها درباره fatigue transform (وات د هل ایز دت!!!!؟؟) بودن و در همون عالم خواب درک کردم که بسیار احمقانه بودن!

یک قسمت مورد دار دیگر قضیه اینه که اصولاً مکانیک شکست به بچه های سازه مربوط میشه و نه به ما هیدرویی ها. نمی دونم در ذهن مخوف قاسمی چی می گذره که تو خواب به من الهام شده :ی:ی:ی

2010-08-29T18:13:00.004+04:30

الان قشنگ می فهمم این که میگن یکی قند تو دلش آب میشه یعنی چی...

الان که تو راهی و داری میای می فهمم....

الان که رو پا بند نیستم از خوشحالی، از هیجان، از دیوانگی...

الان که دارم لحظه ها رو می شمارم و التماس می کنم بهشون که زودتر فردا بشه...

آره،

آره داره قند تو دلم آب میشه واسه دیدنت،

عزیزترینم، همسرم، منتظرم...

2010-08-27T12:29:00.002+04:30

اولاً که عین خوره افتاده به جونم که شاید باید با پروانه صحبت کنم. هر روز آنلاین می بینمش و الیته من اینویزیبل هستم و اوت منونمی بینه. ولی این احساس دست از سرم برنمی داره. برگشتم تهران باید با احسان درباره اش صحبت کنم.
آخرین نمره هم اعلام شد و معدلم شد 15.25 و آیم سوووووووووووو هپی. با اون وضعیت روحی داغون به خدا شاهکار زدم. 2 ماه خواب و خوراک رو به خودم حرام کردم و از صبح تا عصر تو کتابخانه دانشگاه جان کندم تا نتیجه اش این شد. احسان که فهمید، پشت تلفن بغض شادی ریخت تو صداش...
امروز نشستم حساب و کتاب کردم دیدم برای اینکه معدل کلم بشه 16، با توجه به مشروطی ترم پیش(عرق شرم بر پیشانی) باید معدل ترم آینده ام 18.5و نمره پروژه ام (تز) 19 باشه. و البته با تلاش کافی و روحیه خوب امکان پذیره. از اونجا که اصلاً بعید نیست که ما هم عزم رفتن کنیم، به معدل خوب نیاز هست برای گرفتن بورسیه. البته از الان به احسان گفتم که من دکترا بخون نیستم، از من برنمیاد که 4-5 سال بشینم "مطالعه" کنم!!! و اگر بخوام اپلای کنم، برای فوق لیسانس مجدد خواهد بود. ایشون هم دلایل رو شنید و به من حق داد و خلاصه فعلاً باید زبان بخوانیم تا 1 سال و نیم دیگه که بنده فارغ التحصیل شدم، تصمیم بگیریم که چیکار کنیم.

2010-08-15T10:00:00.003+04:30

1. عروسی راحله عالی بود. عزیز دلم انقدر زیبا و غرق شادی بود که...

2. تهران که بودم سمانه رو دیدم. عقد کرده و من از خوشحالی وسط خیابون جیغی کشیدم که نگو :ی اونم ماجراهای زیادی رو پشت سر گذاشت و واقعاً جنگید برای زندگی و عشقش. خوشم میاد بین دوستای من هیچ کدوم عین آدم ازدواج نکردن :ی

3. فهمیدم جشن عروسی اونقدرها هم گران نیست! من خیال می کردم 20 میلیون لازم داریم! ولی دیشب فهمیدم با 10 میلیون هم میشه عروسی خوب برگزار کرد و از این بابت خیلی خوشحالم چون 10 میلیون به هدف نزدیک شدیم (: این 2 تا قراردادی که در پیش رو داریم اگه بسته بشن دیگه غمی نداریم...

4. عاشقم، هر روز بیشتر و بیشتر. و هر لحظه شادتر و خوشبخت تر و غرق در عشق و محبتش. خدایا ازت ممنونم. اگه تعداد بیشتری از آدم ها این احساس منو داشته باشن، دنیا به مراتب جای قشنگ تر و دلپذیراری میشه ها... هوای همه رو داشته باش. مرسی. بوس.

2010-07-31T09:45:00.003+04:30

هنوز گرفتار تمرین و پروژه هستم. 3 تا از تمرین های پیش برنده ها رو هنوز تایپ نکرده ام (بله من یک چنین آدمن هستم که 30 صفحه فرمول تایپ می کنم میریزم تو حلق استاد جهت خودشیرینی!!! نبودم به خدا، جبر زمانه کار منو به اینجا کشانده!) پروژه آماده تولید شبکه رو مرتب و ادیت کردم و بعد از نوشتن اینها می فرستم برای استاد گرامی که الان در کانادا یا چین تشریف دارند. پروژه محاسباتی پیش برنده ها رو سپردم به همکلاسیم، ناسلامتی پروژه آماده رو من پیدا کردم، خودش زحمت بکشه بیارش تو فرمت! پروژه تحقیقاتی رو هم عشق دلبندم گفت اصلاً نگرانش نباشم. طفلک خودش داره انجام میده تازه به منم گزارش میده!
به خدا من دانشجوی خوبی شدم این ترم ولی انفدر حجم کار بالاست و من انرژی گذاشتم واسه درس ها در طول ترم که دیگه توان برام نمونده. تازه این که می گم آماده گیر آوردم به این معنا نیست که خودم کاری نکردم، اون محاسباتیه رو خودم دستی انجام دادم، داشتم کدش رو می نوشتم که فهمیدم استاد دیوانه یک چیزهایی می خواد که اصلاً در محدوده عقل و همچنین زمان نمی گنجید!! پروژه تحقیقاتی هم حکایتش اینه که من اومدم خونه و اینجا به هیچ مرجع و کتابخانه و دیتا بیسی دسترسی ندارم، خب وات شود آی دو؟؟ قرار شد احسان جونم برام سرچ کنه، بعد دیدم یک مقاله با ترجمه اش رو برام فرستاد، و گفت 3 تای دیگه هم دارم می خونم!! خب شوهر از این بهتر کجای دنیا پیدا میشه؟؟؟
پارازیت: الان با هم چت کردیم قرار شد با هم کارامون رو انجام بدیم، من برم تایپ کنم، دوباره میام :)

2010-07-28T12:08:00.005+04:30

13ام عروسی راحله است. میرم شیراز. دارم تمرین های پیش برنده ها رو تایپ می کنم و پیراهن یاسی رنگم رو درستش می کنم و به استاد بد و بیراه می گم که باعث شد نتونم لباس جدیدم رو آماده کنم که اون همه ذوق داشتم واسه پوشیدنش. دارم از خوشحالی برای راحله می میرم. فکر نکنم حتی شب عروسی خودم به این اندازه شاد باشم. عزیزدلم، واقعاً بعد از اون همه رنج، به چنین شادی و خوشبختی عظیمی نیاز داشت. یه جورایی همه ما نیاز داشتیم.

... و تو، تو عزیزترینم... 9 روز دیگه پیشتم... بعد از عروسی میام تهران و همونجا توی ترمینال یا فرودگاه (نوع درشکه هنوز تعیین نشده!!) می پرم تو بغلت و غرق میشم تو گرمی بازوهات و آب میشم با داغی بوسه هات... تازه اگه بیای شیراز که با هم برگردیم که...مثل سفر قبلی، بازم یک شب دیگه کنار تو...

پی نوشت:

این جانب این حرفم رو که فرمودم :" فکر نکنم حتی شب عروسی خودم به این اندازه شاد باشم" رو پس می گیرم. تا 1 سال و نیم دیگه هیچ اتفاقی نمی افته ولی از الان از شدت شادی و هیجان، قلبم تو حلقمه!!! من ِ جوگیر دیشب داشتم مدل لباس عروس پیدا می کردم تو اینترنت!!!:ی خب تا اون موقع باید یه کالکشن کامل و پروپیمون اماده کنم واسه انتخاب نهایی:ی:ی:ی

2010-07-20T20:37:00.003+04:30

لذت بخش ترین لحظه شب،
وقتیه که دارم خوابت رو می بینم و...
یهو از خواب می پرم و...
یادم میاد که توی بیداری هم دارمت..

2010-07-14T19:16:00.002+04:30

امروز 27 سالم تمام شد (:

تولد پاسالم رو یادمه؛ هرگز فکر نمی کردم روزی به اون شادی رو دوباره داشته باشم، رتبه خوبی آورده بودم و دنیا به کامم بود.

و امسال،

مقادیر زیادی پول، 3 تا بلوز خوشگل، 1 پیراهن خیلی ملوس، 1 شال معرکه، 2 تا رژ لب و 1 جعبه شکلات هدیه گرفتم، یام یام !!!

اما...

بهترین هدیه، قلب مهربون و دست های گرمی بود که در پناهشون همیشه شاد و در امانم.

از خدا ممنونم که عشقی که رویاش رو داشتم بهم هدیه داد.

ازش ممنونم برای بودنت، عزیزم، محبوبم، مرد من...

2010-07-13T11:44:00.002+04:30

نمی دونم حکمت سفر چیه...
نمی دونم چطور باید بنویسم اون لحظه ها رو...
نمی تونم ننویسم، نمی تونم این فریاد شادی رو حبس کنم تو سینه...
نمی دونم چه اتفاقی افتاد، نمی دونم کی فوران کردیم...
هنوز گرمی دستات و داغی لب هات رو حس می کنم...
هنوز اشکی رو که همه شب تو چشمات بود می بینم...
هنوز فشار و گرمی بازوهات رو دورم احساس می کنم...
درد لذت بخشی همه وجودم رو گرفته...
سرد می شدم و گرم می شدی...
سرد می شدی و گرم می شدم...
این تن، این روح، این قلب، کی این چنین طالب تو شده بود و من نفهمیده بودم...
تو، دست هات، نگاهت، لب هات، قلبت، از کی این چنین لرزان و پر حرارت بود و من نفهمیده بودم...

2010-07-05T00:40:00.002+04:30

پروانه رفته!
اصلاً باورم نمیشه که رفته! اونم اینطور بی خداحافظی. حتی کتابم رو که داده بوده به زهره، گفته بعد از رفتنش بهم بده.
خوشحالم که رفته. اما ناراحتم که این طوری رفته.
از یک چیز دیگه هم خوشحالم. اگر حرفی برای گفتن داشت، می گفت و می رفت. متاسفم که حتی نتونست خداحافظی کنه.

2010-07-02T09:10:00.002+04:30

نمی دانم لذت این روزها را چطور توصیف کنم، لذت این روزهای داشتنش را، لذت احساس تعلق عمیقی را که در دلم موج می زند، لذت عبور موجی از خواستن را از وجودم...

لحظه به لحظه دلتنگم، دلتنگ بودنش، دلتنگ نگاهی که لمسم می کند، دلتنگ صدایی که بغض شادی دارد...

مستیم، مست یکدیگر، مست تمنایی که شعله می کشد در نگاه پر شرممان...

دیوانه ام می کند، نمی دانم چه چیزی در "مریم من" گفتنش هست که دیوانه ام می کند. منی که از تعلق داشتن فراری بودم همیشه، حالا عشقش به تنهایی برایم کافی نیست...

مهربان است، صبور است، می فهمد، دیوانه است، وحشی اما ملایم است، برای اولین بار دارم احساس می کنم "مرد"ی دارم، مردی که ته دل مردانه اش، پسر بچه شیطانی نشسته که فقط به من نشانش می دهد...

هر چیزی در این شهر مرا به یادش می اندازد. تکه ابرهای سفید پنبه ای که نشانم می دهد، سیب زمینی های رستوران که سرشان جنگ صلیبی راه می اندازیم، بطری های آب معدنی، گربه ها، اسمارتیزها، قدم به قدم پیاده رو های همه خیابان هایی که از انقلاب به ونک می رسند، و همه پیاده روهایی که یادم می اندازند با او آنجا راه نرفته ام، کفشدوزک هایی که انگار می دانند دستانش پناه دستان منند...

2010-06-13T21:54:00.002+04:30

مای گاااااااااااااد که این تمپلت های بلاگر چقدر قشنگن همشون!! دو ساعت تمام همه اش رو امتحان کردم و آخرش برگشتم سر همین اولی :ی ی ی
سخت درگیر درسم این روزها. دقیقاً 7 هفته است که دارم برای امتحانات فاینال درس می خونم ولی هنوز احساس آمادگی نمی کنم! :(
مامان آخر هفته میاد تهران. وقتی بیاد می خوام درباره احسان بهش بگم. البه خودش همه چیز رو می دونه، تمام جریانات رو همون زمان براش تعریف کردم و خیلی منطقی برخورد کرد. ولی نمی دونه که ما الان داریم جدی به قضیه فکر می کنیم و رابطه مون خیلی بیشتر از قبله. اون هم به مادرش گفته و عکس های روزی رو که با علی رفته بودیم بیرون بهشون نشون داده و مادرش هم کلی ذوق کرده (خاطر نشان می شود که مادرش از جریان پروانه هم تا حدی خبر داشت)
کلاً حالم خوبه، اوضاع روبه راهه، تنها دغدغه خاطرم در حال حاضر درس و امتحانه. لطفاً همگی دست به دعا بردارید و برای این دانشجوی خوب درس خوان که قصد دارد دسته گل ترم پیشش راجبران کند دعا کنید. با سپاس فراوان!

2010-05-24T12:40:00.002+04:30

امروز سر هیچ کدوم از کلاس هام نرفتم. 6:30 بیدار شدم، خوابیدم، 7 بیدار شدم، اونو بیدار کردم و ربع ساعت خوابیدم و دوباره بیدار شدم زنگ زدم که مطمئن بشم بیدار شده و امروز حالش خوبه و میتونه بره شرکت و 2 دقیقه فکر کردم دیدم نمی تونم برم سر کلاس ساعت 7:45. پس آلارم رو گذاشتم روی 8:15 و خوابیدم. 8:15 بیدار شدم و خفه کردم آلارم رو و گفتم ربع ساعت دیگه بلند میشم. خوابیدم و 9:03 بیدار شدم و 9:15 کلاسم شروع می شد و منم دیدم فایده نداره باز خوابیدم تا 10. بعدش رفتم حمام و ناهار پختم و از اونجا که هنوز ناهارم نپخته و ساعت 12:48 هست، سر کلاس 1:30 هم نمی رم احتمالاً! کلاً گند زدم به روزم و هنوز هم خستگی دو روز گذشته از تنم بیرون نرفته. استراحت لازمم. دلم می خواد دو روز تمام فقط بخورم و بخوابم. دلم می خواد یکی نازم کنه بگه آخی، خسته نباشی. دلم غذای آماده، لباس های شسته و اتو شده، ظرف های مرتب چیده شده در کمد، میوه پوست گرفته و آماده خوردن، عرق بیدمشک با تخم شربتی، بدن اپیلاسیون شده، ناخن های لاک خورده می خواد. ولی انقدر کار دارم، انقدر فشار درس زیاده و از صبح تا شب دارم می خونم که ...

من خسته ام. یکی بیاد سر منو بذاره رو پاش نازم کنه برام لالایی بخونه بخوابم لطفاً.

2010-05-21T12:13:00.002+04:30

مدت ها بود که صحبت این بود که شاید در شرکت دوستانش شریک بشه، اما به دو دلیل شک داشت و نمی تونست. اول به خاطر شرکت خودش که خیلی گرفتارش کرده؛ دوم به خاطر جایی که الان کار می کنه، و قوانین اونجا از اینکه شخص در جای دیگری که مربوط به صنایع دریایی هست کار کنه ممانعت می کنه (البته از اینکه خودش شرکت داره خبر دارن. ولی دیگه 2 تا نمی شه!!) خلاصه آخر شب زنگ زد و گفت بالاخره تصمیم گرفته که باهاشون شریک بشه ولی از اونجا که نباید اسم خودش در اساسنامه شرکت باشه، می خواد من به جای اون باشم!! هاج و واج مونده بودم که...!!! گفتم معلوم هست چی میگی؟ سهام توئه، اونوقت به اسم من؟؟؟ گفت بی دلیل و فکر این تصمیم رو نگرفتم. تنها کسانی که بهشون اعتماد دارم تو و علی هستین، با این تفاوت که تو تخصصش رو هم داری ولی علی کلاً از فیلد کشتی سازی خارج شده. به علاوه می دونم که توانش رو هم داری و از سیستم هم خوشت خواهد آمد چون تو هم دوست داری خودت رییس خودت باشی. منم کمکت می کنم. تا یک سال آینده هم که درس داری اصلاً نمی خوام وارد کار بشی، فقط توی جلسات شرکت می کنی که در جریان امور قرار بگیری ولی تا یک سال آینده هیچ مسئولیتی بر عهده ات نخواهد بود و همه کارها رو خودم انجام می دم چون برام مهمه که به درست برسی." بعد ازاینکه با هم امتحان دکترا دادیم!!! کم کم وارد کار میشی و بعد از دفاعیه ات رسماً کار رو شروع می کنی"...
بماند که کلی بحث کردیم... و آخرش من قبول کردم (:
نمی دونم الان می تونین تصور کنین که احساس من چقدر قشنگ و خوب و عظیمه یا نه. اعتمادش، اینکه می خواد "شریک" باشیم - نه فقط به معنای تجاری- اینکه می خواد توی همه چیز با هم باشیم. اینکه دوست داره پیشرفتم رو، پیروزی هام رو، اعتماد به نفسم رو، استقلالم رو، و تشویقم می کنه و دوست داره این ها بیشتر و بیشتر بشن...

2010-05-16T13:02:00.002+04:30

بالاخره وجود و امکان دستیابی به اطلاعات لازم برای پروژه ام قطعی شد. این یک هفته از استرس دیوانه شدم، از فکر اینکه آمار و نقشه ها موجود نباشند یا در اختیارم قرار نگیرند داشتم روانی می شدم. چون به این معنا بود که باید پروپوزال را - و در حقیقت موضوع تز را- تغییر بدهم و من اصلاً دلم نمی خواست این اتفاق بیافتد. اولاً چون این موضوع را دوست دارم، ثانیاً چون یک بار موضوع را تغییر داده ام و اگر باز هم می خواستم تغییر دهم استادم رسماً مرا کنار می گذاشت ( البته خودشان هم بی تقصیر نیستند).

یک چیزی که این میان مرا خیلی امیدوار و خوشبین کرد، برخورد کارکنان سازمان بنادر و دریانوردی (تهران و شعبه بوشهر) و سازمان نقشه برداری کشوربود. بسیار بسیار تحویل گرفتند و راهنمایی کردند و لینک های خیلی خوبی را معرفی کردند و برای در اختیار گذاشتن اطلاعات هم اصلاً خست به خرج ندادند. اصولاً کارشان درست است و من خوشحالم که یک جاهایی در این مملکت کارشان را درست انجام می دهند و کارشناسانشان حقیقتاً کارشناس هستند و اطلاعاتشان را هم بی هیچ منتی دو دستی تقدیم می کنند.

خلاصه، من هستم و انبوهی از اطلاعات و نقشه و کتاب و مقاله هایی هم بعداً اضافه خواهند شد و یک سال وقت برای به سرانجام رساندن پایان نامه ای که شامل 2 تا پروژه است! این میان حضرت آقا هم فرموده اند که " سال دیگه با هم امتحان دکترا می دیم" !!!! من هم عرض کردم که " باشه، باهات می خونم و امتحان می دم واسه اینکه تو امتحانت رو خوب بدی، وگرنه من و دکترا؟؟؟؟ عمراً!!!! " و در جواب با لبخند مردسالارانه ای فرمودند که " با هم امتحان میدیم، با هم قبول میشیم، با هم می خونیم"!!!! من هم با لبخند طنازنه و زنانه ای عرض کردم که " حالا تا اون موقع..."

خداوند آخر و عاقبت ما را به خیر کناد... آآآآآآآآآمین :ی

2010-05-15T10:35:00.004+04:30

گفتم: "دیشب گفتی می دونی چرا خوابت نمی برد"

گفت: " آره"

گفتم: " خب، چرا؟"

گفت: " نمی دونم!... قاطی بودم"

گفتم: " ولی پرسیدم، گفتی که خوب بودی.."

گفت: " آره خیلی خوب بودم، ولی قاطی بودم به خاطر فکرهایی که تو سرم بود"

گفتم: " به چی فکر می کردی؟"

فقط نگاهم کرد و سرش رو به نشونه اینکه نمی دونه چطور باید توصیفش کنه تکون داد.

لبخند زدم، و سرم رو چرخوندم سمت بچه ها که بازی می کردن.

علی رو از دور می دیدیم که سیگار می کشه و با تلفن با نهال صحبت می کنه.

چند دقیقه گذشت..

گفت: " ما پریروز صبح با هم بودیم آره؟"

نگاهش کردم و با حرکت سر تاییدش کردم.

گفت: " دیشب... احساس می کردم خیلی وقته ندیدمت..."

نگاهمو برگردوندم که اشک رو تو چشمام نبینه...

2010-05-14T10:11:00.001+04:30

نمی دونم چه خبره...
امیدوارم بدونه
بدونه که الان نباید بگه
نباید بگه که تصمیمش رو گرفته
الان من نمی خوام
الان آماده اش نیستم
خودش هم نیست
با همه عشقی که دارم
با همه - نمی دونم اسمش رو چی بذارم- که داره
الان وقتش نیست...

2010-05-11T20:00:00.002+04:30

خدا می داند سر جلسه امتحان mesh generation چقدر خندیدم! احسان حق داشت که می گفت:" این بشر یک موجود با آی کیوی منفی ولی با پشتکار خیلی زیاده". فکر کن یک نفر دانشجوی دکترای مهندسی باشد و نتواند یک صفحه محصور به صفحات xz=0، xz=3، yz=0 و yz=2 را تجسم کند!!! یک دیپلمه ریاضی فیزیک هم این را بلد است، نیازی به تحصیلات بالاتر نیست!

امتحانم را خیلی خیلی خیلی خوب دادم و گفت که یک جایزه خوب بهم می دهد :ی

علی فردا می آید تهران و احتمالاً قرار می گذاریم که با احسان و علی و امین جمعه برویم کوه. آخ که چقدر دلم برای جمعمان تنگ شده. کاش 2تا مریم ها هم بودند.

این روزها...

این روزها در توجه و محبتش غوطه ورم، در فهمیدنش، در همراهیش، در احترامش، در وجودش...

تصمیمم را گرفته ام.

او را خواهم داشت.

خودش هم می داند.

فقط مدت زمان طولانی ای باید صبر کنیم.

هر دومان می دانیم که باید صبر کنیم.

صبر کنیم تا تشنه شود.

تا با اطمینان بخواهد.

با ذره ذره وجودش بخواهد.

بیش از پیش دوستش دارم،

چون این ها را می داند، می فهمد

و می گوید...

2010-05-07T21:36:00.002+04:30

1. اینو الان از اتللو یادم آمد:
" آن کس که آبروی مرا می رباید،
گوهری گرانقدر را ربوده،
که او را هیچ ثروت نمی بخشد،
اما مرا فقیر و مسکین می سازد..."
2. دلهره دارم از دیشب. همه چیز آنقدر خوب است که می ترسم، ترس از دست دادنش را ندارم، نداشتمش که بخواهم از دست بدهمش، ترس به دست نیاوردنش را دارم کمی، اما مسئله هیچ یک از اینها نیست... ترس تکرار آن روزهای پر تنش را دارم، ترس تکرار دلهره...
می ترسم...
3. نشسته ام دارم پست های پارسال قبل و بعد از کنکور را می خوانم، چه روزگاری بود...

2010-05-06T23:04:00.001+04:30

احساس می کنم یک چیزی این میان دارد اشتباه پیش می رود.
احساس می کنم...

2010-05-04T23:00:00.003+04:30

تزی تعریف کرده ام در حد و اندازه 3 تا تز معمولی!! اطلاعات اولیه می خواهد در حد عکس های هوایی ناسا و آمار و ارقام آی ام او. که به هیچ کدام هم دسترسی ندارم. یک سال تمام فقط باید وقت بگذارم و روی الگوریتم پردازش تصاویرش کار کنم، حالا تحلیل معادلات موج و مسایل مربوط به رسوب و موج شکن بماند. سوال اساسی این است که: آیا اصلاً من در این حد و اندازه ها هستم؟؟؟؟؟؟؟
پاسخ این است که: چرا نباشم؟؟ دکتر هی پروژه دانشجوی چهارسال پیشش را علم می کند که دوتا ISI ازش درآمده و بیس خوبیست و برخی قدر نمی دانند، من هم به روی مبارک نیاوردم، آخر استاد عزیز دل، موضوع ایشان حال مرا دگرگون می کند گلاب به رویتان. من تازه دارد از موج و رسوب و آب شستگی خوشم می آید، بگذار کار خودمان را بکنیم جان جدت!!
این روزها درس می خوانم به شیوه ای بسیار خفن، به گونه ای که ملت را منفجر کرده ام، به علاوه خودم هم متحیر مانده ام که چرا این قدر تئوری امواج و سیالات را دارم می فهمم!!! عجیب تر آنکه خوشم هم می آید و دور از جان لذت هم می برم!!! آخ ولی این همکلاسی عزیز و مثبتی که باهاش دارم درس می خوانم دارد علائم عاشق شدگی از خودش بروز می دهد! باید مواظب باشم کار دست بچه مردم ندهم.
محبوب قلبم حالش خوب است، تا هم دیگر را داریم غم نداریم که :)

زندگی، آغازی دوباره

2010-05-02T15:19:00.004+04:30

باور نمی کنم هنوز، که همه چیز تمام شد، آن کابوس، آن شکنجه، برای او و من، تمام شد...

توصیف این روزها و شب ها ممکن نیست برایم، توصیف خوشبختی و شادی عمیقی که درش غوطه ورم ممکن نیست، توصیف لذت دیدن احساس دوباره بلند شدن در چشمان او، دوباره زندگی را شروع کردن، دوباره بهتر از پیش ادامه دادن...

دلم می خواهد تمام حرف های دیشب را اینجا بنویسم اما توانش نیست.

مصمم است، درست همانطور که گفت دستش را بر زانو نهاده و بلند شده، قوی، پرامید، با هدف، او هم مثل من شمشیر را برای خودش از رو بسته، در یک جبهه با هم می جنگیم، برای هم می جنگیم...

می داند که دوستش دارم، می دانم که به گونه ای دیگر دوستم دارد، می دانم عاشقم نیست، اما برایش عزیزترین و مهم ترینم، و می داند که عاشقش هستم اما دوستش می مانم، برای همیشه...

لذت قدم زدن در کنارش بار دیگر تکرار شد، لذت فهمیدنش و فهمیدنم، لذت نبودن سیاست، ملاحظه، ترس از قضاوت...

آرامش مطلق، لذت خودمان بودن، و بی پروا بروز دادنش...

2010-04-25T20:26:00.004+04:30

یعنی دارم درس می خونم عیییییییییییین.... آدم حسابی!!
سه تا درس رو تقسیم کردم. یکشنبه ها و سه شنبه ها از صبح ساعت 8:30 با ایمان تئوری امواج و سکو میخونیم تا 12:30. بعدش از 1:30 تا 5:30 با عباس و آرش mesh generation می خونیم(تاااااازه نوزدهم همین ماه میدترم داریم و من امروز فهمیدم!!!!) چهارشنبه ها هم از صبح تا عصر ساعت 5 با ایمان و محمد قراره پیش برنده ها رو بخونیم. ساعت 5 تا 7 هم که کلاس فلوئنت داریم. تازه شنبه ها و دوشنبه ها هم بعد از کلاس ها باز با یکی دوتا از همین ها درس می خونم. شب ها هم که دارم تز و مقاله می خونم واسه نوشتن پروپوزال و آماده کردن سمینار.
خودم دارم شاخ در میارم از این همه جدیت و پشتکار! البته مطمئناً دسته گلی که ترم اول به آب دادم بی تاثیر نیست. دلیل دوم هم داروهایی هست که دکتر عزیز بهم داد و حقیقتاً در تمرکز و آرامش و کاهش استرس من خیلی خیلی موثر بود. تازه کلی تلقین منفی کردم به خودم که نه، اینا فایده نداره... ولی داشت، خیلی زیاد هم داشت. دیگه اینکه تحت اثر اون دو عامل قبل، یهو به خودم آمدم و گفتم معلوم هست در چه حالی دختر؟؟ یک آقایی چند وقت پیش برای من کامنت گذاشته بود که معلوم هست دارم چه غلطی می کنم؟؟؟ راست می گفتی آقاهه، ولی خب حالم خوب نبود و آخرشم گند زدم دیگه، ولی الان همچین دارم می خونم که بیا و ببین!
اولش خیلی ناراحت بودم که این ترم ماندانا نیست و خودم تنهام، ولی خوشبختانه پسرهای همکلاسیم بچه های فوق العاده نازنینی هستن و پایه و ساپورتیو. به محض اینکه پیشنهاد کردم با هم درس بخونیم استقبال کردن شدید. و حالا هم همه چیز داره خوب پیش می ره.
.
فردا شب داره میره و آخر هفته برمی گرده. و می دونم که قراره با پری هم صحبت کنه و می دونم که اتفاقاتی خواهد افتاد...
راستی امتحان دکتراش رو هم بد نداده، بعد از امتحان بلافاصله بهم زنگ زد و اول به خاطر برخورد تند روز قبلش عذرخواهی کرد و گفتم که ناراحتیم از برخوردت نبود، از اینکه اونقدر به هم ریخته و بدحال بودی ناراحت شدم و اصلاً نیازی به عذرخواهی نیست و... صدای لبخندش میومد از توی گوشی... بعدشم گفت که امتحان خیلی بد نبوده... از شدت خوشحالی چنان جیغی کشیدم که نگو، گفت اصلاً تضمینی نیست که قبول بشه و منم بهش گفتم که این اصلاً مهم نیست و همه نگرانیم از این بوده که اصلاً نره سر جلسه و حالش انقدر بد باشه که... گفت نه، به خودم مسلطم، به هر حال می رفتم...
عزیزم، عزیزترینم، از صمیم قلب، از عمق وجودم آرزو می کنم که بهترین اتفاق برات رقم بخوره، می خوام دوباره شادی به وجودت برگرده، می خوام زندگیت سرشار از عشق کسی باشه که لیاقت عشق تو رو داشته باشه، می خوام این سرگشتگی از نگاهت بره...
امیدوارم حکمت الهی، مطابق میل و خواسته دل تو باشه...
اما اگر نبود...
به هر حال بهترین خواهد بود، می دونم خودتم اینو قبول داری...
.

2010-04-22T09:47:00.002+04:30

واقعاً نمی تونستی صبر کنی امتحان دکتراش رو بده بعد ین طور داغونش کنی؟
نمی بخشمت اگه فردا نره سر جلسه.
نمی بخشمت.

2010-04-22T00:11:00.002+04:30

یک کتاب داشتم به اسم "خاطرات یک دختر جوان". دفتر خاطرات یک دختر یهودی هلندی به اسم "آن فرانک" بود که وقتی نازی ها هلند رو تصرف کردند برای اینکه به اردوگاه فرستاده نشن، با خانواده اش و به همراه یک خانواده دیگه پنهان شدند. جایی در همون آمستردام، در قسمت مخفی یک ساختمان که دفتر یک شرکت بود. و اگر اشتباه نکنم بیش از 2 سال اونجا بودن و زندگی مخفیانه داشتند و دوستان مسیحی بسیار خوبی هم داشتن که اون ها رو ساپورت می کردند. در نهایت گشتاپو پیداشون کرد و فقط پدر آن جان سالم به در برد و گرفتار نشد و "آن" دو ماه پیش از تسلیم آلمان در اردوگاه مرد. این قسمت آخر از گشتاپو به بعد رو دوستانشون که دفتر رو پیدا می کنن اضافه کردند و توضیح دادند.

در این کتاب، فراز و نشیب های زندگی یک خانواده رو مرور می کنیم، مشکلات والدین و فرزندان، عاشق شدن آن، بلوغش، و همچنین روند سیاسی زمان و جریانات جنگ جهانی دوم. لحظه هایی که همه خانواده دور رادیوی ترانزیستوری جمع شدند و به اخبار رادیو هلند آزاد و بی بی سی گوش می کنند و گاه امیدوار و گاه نا امید می شوند و... در کل، برای من در 16 سالگی کتاب فوق العاده جذابی بود.

یادمه جایی در کتاب یک اتفاق خیلی بد برای آلمانی ها افتاده بود که اتفاق خیلی خوبی برای متفقین محسوب می شد و چرچیل سخنرانی خیلی داغی کرد و گوینده یا گزارشگر در یکی از داغ ترین لحظات گزارشش گفت که : " این، پایان جنگ نیست. اما آغازِ پایان است"

...

و من، همه این حرف های بی ربط رو گفتم که بگم احساس می کنم پایان ماجرا شروع شده...

و احساس می کنم که همه چیز بینشان تمام خواهد شد...

و من فقط یک دلیل برای شادی و یک دلیل برای ناراحتی دارم.

شادی ام، برای این نیست که شاید امیدی برای من باشه یا روزی به دستش بیارم یا... نه، فقط به وضوح دیدم و عمیقاً درک کردم که این دو نفر که هر دو خوب و برای من عزیز هستند، واقعاً جفت خوبی برای هم نخواهند بود و پایه از ابتدا کج بوده.

و ناراحتی ام، فقط برای اینه که دلم نمی خواد رنجی رو که من برای نداشتنش می کشم، اون هم برای نداشتن پری بکشه... تحمل ندارم غمگین ببینمش. عمق این اندوه برای من انقدر زیاده که...فقط می خوام شاد بشه، مهم نیست که شریکش من نباشم، من گذشتم، از خودم و از اون، فقط می خوام در عمق وجودش راضی و شاد باشه.

...

فقط خدا می دونه که این روزها چقدر نیاز دارم عشق درونم رو فریاد بزنم...

2010-04-19T01:12:00.002+04:30

بعد از همه اینهایی که برای پروانه نوشتم،

برای تو هم حرف دارم.

تا به حال بهت نگفتم

هرگز مستقیم و واضح نگفتم

که دوستت دارم

این اولین باره که میگم

سخته نگه داشتنش تو دلم

سخته سرکوب کردنش

سخته فراموش کردنش

فراموش کردنت

دست کشیدن ازت

نخواستنت

نداشتنت

...

ولی

دارم می جنگم

شمشیر رو از رو بستم برای خودم، دلم، قلبم، روحم...

2010-04-19T00:57:00.002+04:30

پروانه،

تو هرگز به خاطر بدحالیش تا صبح بیدار موندی؟

اگه بفهمی حالش بده

مست کرده

از غلط های تایپی اس ام اسی که توش نوشته نگران نباشی و نمی تونه و نمی خواد صحبت کنه معلوم باشه که بد مسته،

و از نوشتن " متاسفم برای همه چیز..." بفهمی که بغض داره و شاید اشک...

چیکار می کنی؟

بهش میگی که بیدار می مونی و هر وقت خواست صحبت کنه اس ام اس بده؟

و هرچند اون بگه خوبم و بخواب، تا 4:30 صبح بیدار ولی ساکت می مونی؟

موبایلت رو تنظیم می کنی هر نیم ساعت زنگ بزنه که اگر هم خوابت ببره بیدار بشی؟

که شاید چیزی نوشته باشه و جوابشو بدی؟

...

2010-04-19T00:42:00.002+04:30

پروانه،
2 هفته است،
فقط 2 هفته است که حالم بهتر شده،
دو هقته است که این سرگیجه لعنتی رو نداشتم،
دو هفته است که گریه نکردم،
پریشب غم انگیزترین آهنگ های ممکن رو گوش کردم و به اون فکر کردم و به همه دو ماه گذشته،
و تمام تلاش خودم رو کردم که گریه کنم،
ولی نکردم، چون نیامد، اشک نیامد، بغض نیامد، اندوه نیامد...
چون حالم خوب بود.
می فهمی اینو؟ حالم خوب بود.
نمی دونم اون چند جمله کوتاهی که قصد داری بگی و گفتی که "فقط یک وارنینگ یا خواهشه از طرف دوستی که دوستت داره" چه خواهد بود.
اما به هر حل من فقط خواهم شنید، بی بحث و گفتگو.
اما ته ته ته دلم، به تو خواهم گفت که: " به تو هیچ ربطی نداره" و اینو با تمام قدرت خواهم گفت.
انقدر به خودم و به اون مطمئنم که از حالا می دونم جوابم به تو چه خواهد بود.
پروانه،
امروز صبح، بعد از دو هفته، باز با همون احساس لعنتی آشنا بیدار شدم،
احساس یه تیکه کاغذ مچاله، که اگه بخوای بازش کنی دردش می گیره و پاره می شه...
اول: خودم رو نمی بخشم که اجازه می دم تو این احساس رو در من به وجود بیاری.
دوم: تو حذف خواهی شد، بدون اینکه خودت متوجه بشی حذف خواهی شد.
.
دو هفته بود که داشتم زندگی می کردم،

2010-04-05T00:20:00.003+04:30

صفحه اول کتاب، اینو براش نوشتم:

" پیش از تقدیم، بار دیگر خواندمش؛

تا ایمان یابم آنچه می خواهم به تو هدیه دهم در وجودم جاریست:

امید، شادی، آرامش.

سالی سرشار از لحظات شیرین برایت آرزومندم.

دوست همیشگی ات

مریم"

2010-04-02T15:52:00.002+04:30

افتضاح ترین تعطیلات سال نوی عمرم رو گذروندم.
نه درس خوندم، نه خوش گذروندم، فقط روز آخر که زدم به دنده بی خیالی و با سحر و مریم و راحله بودم خوب بود.
دقیق ترش این میشه که بدترین روزهای عمرم بود.
ضمناً به این نتیجه رسیدم که کارم از مشاوره و روانشناسی گذشته و به درمان دارویی نیاز دارم.
تازه دیروز که برگشتم تهران و امروز که اومدم خوابگاه کمی آروم شدم و حس کردم جایی هستم که باید باشم.
شلوغی و هیاهو و دغدغه های بی پایان این شهر، عجیب آرومم می کنه،
شاید چون مثل خودمه.
خوشحالم که برگشتم.
الان که اینا رو نوشتم فهمیدم واقعاً خوشحالم که برگشتم. این اتاق کوچیک 5 نفره از یه کاخ برام دلنشین تره.
انگار که تو خونه باشی.
اینجا خونه است...
خونه من...

اندر حکایات من و مهندس فینتی!

2010-03-07T13:18:00.003+03:30

صورت مسئله اینه که:

دقیقا در اوج اون ماجراییم، در قسمت حاد و به فنا برنده قضیه و من در وضعیتی قرار دارم که رسماً دارم از بین میرم زیر فشار احساسی-روانی-شخصیتی. و خیلی اتفاقی با یک دوست خانوادگی تا حدی قدیمی، اما نه چندان صمیمی برخورد می کنم که کمی با هم صحبت می کنیم و ضمن صحبت بهش میگم که در شرایط خوبی نیستم و نیاز دارم یکی باشه که ذهنم رو به خودش معطوف کنه و نفهمم چه بلایی داره سرم میاد و...

اتفاقا اونم خیلی حرف داره برای گفتن و می خواد که هم دیگه رو ببینیم و بهش میگم ببین الان فکر نکن باید منو ساپورت کنی به خاطر اینایی که گفتم، اونم میگه نه، من قبلا هم گفته بودم که می خوام ببینمت...(اشاره شود به اینکه توی 2-3 سال گذشته هم ما به نوعی به هم حالی کرده بودیم که بدمون نمیاد کمی نزدیک تر باشیم و...)

خلاصه ملاقات می کنیم و با هم صحبت می کنیم و به این نتیجه می رسیم که دوست داریم بیشتر و در واقع به صورت خاص با هم در ارتباط باشیم. من عقیده ام و مسائل و حدودی رو که برام مطرح هست می گم، اونم همینطور و میگه که چه انتظاری از این رابطه داره و همه چیز آزاده و در عین حال گوشزد می کنه که دوست داره که این رابطه هدفمند باشه (مشخصاً با رویکرد ازدواج) و من می گم اوکی ولی فعلاً تعهد بی تعهد و میگم که ازش انتظار دارم رابطه خانوادگی رو وارد جریان نکنه چون الزام و تعهد کاذب ایجاد می کنه و من نمی خوام جایی که نباید، ما رعایت حال هم رو بکنیم صرفا برای اینکه خانواده هامون با هم آشنا هستن. اون می گه موافقم ولی خود من نمی تونم در مورد تو اینطوری باشم، چون تو پیش از اینکه مریم دوست من باشی، دختر فلانی و خواهر فلانی هستی و من کلی بحث می کنم و قانعش می کنم که پسر جان، به هیچ کس مربوط نیست این جریان و لتس بی جاست فرندز و مرور زمان خودش جهت رابطه رو معین می کنه، شاید روزی عشق لازم و س.ک.س لازم و ازدواج لازم هم شدیم حتی، اما فعلا دوستیم پس تو فلش نزن به یک جهت خاص... خلاصه قبول می کنه (هرچند که باز هم روی هدفی فراتر از فرندشیپ و برای زندگی تاکید می کنه، خودش!) و یک هفته هم همه چیز خیلی خوبه و 2 بار دیگه همدیگرو می بینیم و خیلی هم با هم بهمون خوش می گذره و... همین!

حالا خیلی قشنگ داره در میره! اصلاً مهم نیست بودن و نبودنش باهام، فقط دارم کیف می کنم از اینکه می بینم آدمی با این همه ادعا، که خودش بحث تعهد و در عین حال آزادی مطلق رو پیش می کشه، انقدر عرضه و وجود نداره که بیاد بگه ببین، من نمی خوام رابطه خاصی داشته باشیم با هم! خیلی هم ادعای روشن فکری و تجدد داره و هیچ عرفی رو به رسمیت نمی شناسه و... همه اش پشم! تجدد این آدم فقط توی برداشتن حجاب و قاطی بودن زن و مرد تعریف شده. حالا دارم لذت می برم از اینکه می بینم مثل یک بچه داره رفتار می کنه و اصلا به بلوغ فکری در این زمینه نرسیده. آخه بشر، عین دو تا آدم بالغ نشستیم با هم صحبت کردیم و در واقع قرارداد بستیم. با چنان صراحتی باهات حرف زدم که خودت گفتی فکر نمی کردم اینطور باشی و خوشحالم که می بینم هستی. بهت گفتم آدمی هستم که هر حرفی میشه بهم زد و هر سوالی میشه ازم پرسید و طرف مقابل من تا زمانی که مشخصاً علاقه و تعهد احساسی-وجدانیش رو به من ابراز نکرده از 7 دولت آزاده که هر زمانی که خواست بره و هر غلطی که خواست بکنه... فقط بگه! مشخصا اشاره کردم به اینکه "فقط بگه" و "از نگفتن و زیرآبی رفتن و طفره رفتن بدم میاد"؛ "فقط منطقی و آدم بزرگ باشه و بگه" همین.

می دونید، هم دارم حرص می خورم، هم کیف کرده ام در حد خدااااااااا که دارم می بینم حدس اولیه ام درباره این آدم درست بود که : "اصلا در این حدددددد و اندازه ها نییییییست" ولی خب شما که تصور نمی کنید که من می تونم جلوی کنجکاوی و شیطنتم رو بگیرم، هان؟ اینم اعتراف می کنم که این آدم همیشه برام یه طوری بود که منو به چلنج می کشید، خودم حدس می زدم که این حس کاذبه، ولی خب لازم بود ایشون رو هم مثل کشتی ترای کنیم ببینیم کپسایز می شه یا نه! که شد!

پی نوشت: فقط لازمه در همین جا از خدای خوب و مهربان تشکر کنم که واقعاً توی اون 1 هفته اگه این آقا رو در نقش شوکورول فینتی برای من ظاهر نکرده بود واقعاً زیر فشار له شده بودم. مرسی :-*

2010-03-05T20:52:00.003+03:30

بالاخره تموم شد،
پروژه هیدرودینامیک پیشرفته رو میگم. پرزنتیشنش رو آماده نکردم چون نمیخوام ارائه بدم. نمره داره بات هو کرز؟؟؟ فقط مهم این بود که تمام بشه و شرش کم بشه. پاس هم نمیشه و اصلاً مهم نیست. مگه دوره لیسانس همه درسامو پاس می کردم؟؟ اینم به یاد لیسانس!! تازه آدم هیدرو رو پاس نکنه خیلی آبرومندانه تر از اینه که مانور رو پاس نکنه. نمره ریاضیم هم که خوب شد. پس با خیال راحت اینو فیل میشیم :ی
.
پی نوشت: تازه اگه هر 2 ساعت منو چک نکرده بود تموم نمی شد... همین یه خورده درسی هم که می خونم برای اونه...

2010-03-04T14:51:00.002+03:30

Mi todo eres tu...

Hasta el ultimo momento...

...

practicing Spanish!!!

2010-03-03T19:15:00.003+03:30

زنگ می زنه برای اینکه بپرسه پروژه هیدرو به کجا رسید...
ولی اینو میتونه با اس ام اس هم بپرسه...مثل همیشهء این چند وقت...
میگه زنگ زده واسه اینکه ببینه پروژه هیدرو به کجا رسید...
ولی در واقع زنگ زده که ببینه خوبم یا نه، که بگه دلت آب...
که بگه نشسته رو نیمکت وسط باغچه دانشکده، داره از اون آب نبات چوبی هایی می خوره که بچه بودیم می خوردیم، که وسطش یه چیز مزخرف شبیه آدامس داره، که دلم رو آب کنه و منم با جیغ بگم منم می خوااااااااااااااااااااام،
زنگ زده که ببینه کجام، خوابگاه؟ خونه عمه؟ پیش امید اینا؟...
فواره ها بازن و صدای شرشر آب با صدای ماشین هایی که از زیر و روی پل حافظ رد میشن قاطی صداشه...
زنگ زده حرف بزنه باهام...
صداش ذوق داره...
زنگ زده ذوق کنه باهام...
من، سرد حرف می زنم...
مجبورم، خودم خودمو مجبور می کنم...
اسمش رو که روی صفحه گوشی می بینم، باورم نمیشه، انگار که خوابم...
ولی سرد حرف می زنم...
ذوق دارم از اینکه زنگ زده، از اینکه بعد از مدت ها صداش کمی شاده،
از اینکه می دونم الان دلش تنگه برام، برای حرفامون، برای شوخی ها، بحث ها، برنامه ها،
صداش اونطوریه که من دوست دارم، که انگار هیچی نشده، که منو می بره به خواب، خوابی که دوست ندارم ازش بیدار شم
خوابی که توش هنوز امیدی برای داشتنش دارم...
همین شبی هم زنگ می زنه که از صبحش داشتم پرپر می زدم برای بودنش، برای شنیدنش...
ولی سرد حرف زدم، از ترس اینکه شوق صدامو بشنوه...

2010-03-02T22:40:00.002+03:30

ببین کل چیزی که می خواستم بگم اینه که:

تو، دوستش داری تا زمانی که اشتباه نکنه.

من، دوستش دارم حتی اگه اشتباه کنه.

مقایسه نکن. چون به نتیجه نمی رسی. چون منطقت از پایه ویرانه!

2010-03-02T21:27:00.002+03:30

امروز اولین جلسه روانشناسی من بود. بععععععله، فاینالی به این نتیجه رسیدم که باید به یک روانشناس مراجعه کنم. امروز فقط من حرف زدم، خیلی حرف زدم و اونم فقط گوش کرد و چندتا سوال پرسید. بقیه اش موند برای جلسه بعدی. هفته پیش که به احسان گفتم قراره برم پیش روانشناس همینطور هاج و واج نگاهم کرد...و پرسید چرا؟ گفتم نیاز دارم. گفت نکنه به خاطر این جریان...؟ گفتم نه، البته این جریان هم تشدیدش کرد، ولی خیلی پیش از اینها باید می رفتم. چون دیگه کاری از دست خودم برنمیاد.. ولی خب نگران شد. و البته منم می خواستم که نگران بشه.

توی فیس بوکم نوشته بودم که تنها چیزی که تحملش رو کمی راحت تر می کنه حرف زدن با دوستانه و خدا رو شکر که دوستای خوب زیادی دارم. پری کامنت گذاشته که لاکی یو مریم! و اونایی که کسی رو ندارن چی بگن. تازه بعضی ها هم اصلاً حاضر نیستن گوش کنن...!!! و این طعنه مستقیم به بنده بود!! آقا جان، من هیچ دلیلی نمی بینم که باهات حرف بزنم وقتی حالمو بد می کنه. وقتی به هم می ریزه منو. وقتی می بینم فاز فکریمون انقدر با هم متفاوته. به علاوه، من جایگاه تو رو توی این جریان کاملاً پذیرفتم و درک کردم و همه جوره باهات راه اومدم. اما تو فقط میگی که متوجه وضعیت من هستی، در حالی که نیستی! نمی فهمی عشقی رو که تو دلمه. نمی فهمی اشکای هر شبمو. وقتی بهت می گم فقط میگی اوه مای گاد، چرا اینقدر احساساتی برخورد می کنی و اینو می ذاری به حساب ضعف من! میذاری به این حساب که نمی تونم قضیه رو منیج کنم. در حالی که اصلاً ضعف نیست. اتفاقاً این قدرت منه که به احساسم، به قلبم، به روحم اجازه میدم که بروز بدن خودشون رو، اما تو برمی گردی میگی رابطه ات رو باهاش قطع کن! و نمی پذیری که نمی شه! که نمی تونم، که اصلاً نمی خوام! من تجربه اش رو قبلاً داشتم. قطع رابطه به طور کامل فقط باعث میشه دلتنگش بشم و این دیوانه ترم می کنه. در حالی که وقتی که هست، وقتی می رم توی دانشکده می بینمش، وقتی می رم آزمایشگاه بهش سر می زنم، وقتی حواسش به درس و پروژه ام هست، وقتی حضور کاملاً عادی داره تو زندگیم می تونم این دل رو آروم کنم و از اوج بیارمش پایین. و تو اینو نمی فهمی چون فقط می خوای اون رو مجازات کنی. در حالی که من نمی خوام. چون من دوباره بهش ایمان آوردم. دوباره بهش اعتماد دارم. بیشتر از قبل حتی. چرا؟ چون می شناسمش. من با اطمینان کامل ادعا می کنم که بیشتر و بهتر از تو می شناسمش. چون 6 سال دوستیم باهاش بر مبنای بدبینی نبوده. چون هرگز زیر سوال نبردمش و مجبور نشد اون طوری باشه که نیست. چون 5 ماه تمام هر روز و هر ساعت و هر لحظه پیشم بوده. چون از سرعت حرکت نگاهش می فهمم حالش چطوره. چون می بینم که چشمامو می خونه. ولی اون چشمای تو رو نمی خونه. من نه تنها نمی خوام مجازاتش کنم، اتفاقاً می خوام کمکش کنم. نمی خوام مثل تو باشم که ادعای عشق داری و در عمل هیچی. من نمی خوام دوستیمو ازش دریغ کنم چون خوب می دونم الان زمانی نیست که بخوام تنهاش بذارم. می تونم کاری کنم که عشق رو توی چشمام نبینه، ولی می خوام بدونه که هستم براش. که کافیه صدام کنه و من اونجام. من بهش گفتم که مجازاتش چیه، گفتم که می دونم براش مهم هستم، خودم و جزء به جزء زندگیم، مجازاتش اینه که باید توجهش رو برای خودش نگه داره، که نباید ابرازش کنه، و اینو به لطیف ترین شکل ممکن بهش گفتم چون می دونم به اندازه کافی براش سخت هست. ولی از طرفی یه کاری کردم که سخت تر بشه به اون شیوه ای که خودم می خوام. بهش گفتم بذار به حساب اینکه داری به من کمک می کنی... که از خواب بیدار شم... که باور کنم که... باید دل بکنم... باورم بشه که اون چیزی که می خواستم رو قرار نیست به دست بیارم... و می دونی؟ با اینکه 10 بار اینو پیش خودم تمرین کرده بودم ولی بازم اونجا بغض کردم و اون فهمید. دیدم چشماشو، دیدم که چشماش لرزید. دیدم که باور کرد احساس منو. آره، مجازات من اینه. ولی اینکه مجازاتش می کنم به این معنا نیست که تنهاش می ذارم. که دریغ می کنم ازش محبتی رو که لایقشه. آره به نظر من لایقشه. ازش دلگیرم، ولی به این معنا نیست که دیگه دوستش نیستم، به این معنا نیست که نمی بخشمش... این طوریه که اون عذر خواهی ای رو که تو انتظار داری از من می کنه. اون حرف هایی رو که تو می خوای بشنوی به من میگه. از من می پرسه که چرا هنوز برام ارزشمنده و من بهش می گم چون بهت ایمان دارم. می خوام دوباره بلند شی و از نو بسازی خودتو. من ویرانش کردم، بدون اینکه بفهمه کار منه، و کمکش می کنم بسازه بدون اینکه آشکارا کاری کنم. هرچند که کاملاً درک می کنه حضورم برای اونه... بهش گفتم که وقتی بهش شک کردم چه وضعی پیش اومد. گفتم که روزهای زیادی تهوع داشتم از همه چیز. و اینکه چیزی که در نهایت منو برگردند و تصمیم گرفتم باز بهت اعتماد کنم این بود که دیدم با زیر سوال بردن تو دارم خودم رو زیر سوال می برم، سال ها شناختم از تو رو، احساسم به تو رو، روحم رو، همه چیز رو، و خوب که فکر کردم دیدم به خودم مطمئنم. دیدم ایمان دارم به عشقی که در وجودمه و همین به تنهایی کافی بود برای اینکه به تو فرصت بدم خودت رو اثبات کنی. و می دونی پری، اینا هیچ کدوم برای تو درک کردنی نبود. می بالی به منطقت، در حالی که منطقی که ازش دم میزنی همه اش احساسه، احساسات بد، بدبینی، سرکوب،...

2010-02-20T22:03:00.003+03:30

این بارون امروز قشنگ برای من بودهااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
اون قسمتش بود که خیلی خیلی خیلی تند بود، خب؟ از اینا توی بوشهر میاد تازه شدیدترشم حتی. همچین میاد که 4 روز بند نمیاد دیگه. یعنی خود عشقه.
بعدشم اینکه دلم براش تنگ شده. امروز نبود که ببینه زیر بارون چه مستم. البته اگه بود هم دیگه نمی تونه مستی منو ببینه. آخه تنبیهش کردم. فکر کن فقط یه نفر تو دنیا هست که مستی تو رو می بینه و کیف می کنه باهاش و بی شراب باهات مست میشه... ولی مجبوری خودتو محروم کنی از مستانه بودن با اون و اونو محروم کنی از حتی دیدن مستی خودت... ولی از تو چشمام می خوند همه اش رو... اگه بود رقص چشمامو می دید و... منم دوست داشتم ببینه...که تو چشمام دارم با اون می رقصم زیر بارون...

2010-02-18T22:13:00.002+03:30

گیجم. گیجم از این هیاهو. خسته ام. به چیزی که می خواستم رسیدم ولی خسته ام. هرچند که همیشه گفته ام و هنوز هم می گویم که هر چیزی بهایی دارد و عشق بهایی افزون تر که باید پرداخته شود تا به خودت ثابت شود که عاشقی و من هم پرداخته ام این بها را و همچنان هم دارم می پردازم و هیچ شاکی هم نیستم اما... اما خسته ام. هفته ها است که بغضم را فرو میدهم و تلاش می کنم تا به او کمک کنم ثابت کند به همه و به من که فقط اشتباه کرده. اشتباهی که هرچند کوچک نیست اما از روی نیت و فلسفه صحیحی صورت گرفته. بارها و بارها از خودم پرسیدم پلید است یا احمق؟ و نمی دانستم دلم می خواهد کدامش باشد. پلید نمی خواستمش. اما برای مرتکب شدن چنین اشتباهی باید آنقدر احمق بود که ترجیح می دادم پلید باشد و نه آآآآنقدررررر احمق! موجی از احساسات گوناگون وجود مرا درمی نوردید، خشم، عجز، عشق، نفرت، دلتنگی، انتقام جویی، دلسوزی، نگرانی، تهوع...
چیزی که آرامم کرد - پیش از اینکه حقیقت روشن شود - این بود که پس از چند روز ایزوله کردن خودم به این نتیجه رسیدم که نه احمق است و نه پلید. که اگر هر یک از این ها بود تمام وجود خودم زیر سوال می رفت. ولی من به خودم، به احساسم، به شناختم از او، ایمان داشتم. پس باید منطقی پشت این حکایت باشد. منطقی که شاید به نظر من منطقی نباشد، ولی دلیل نمی شود صحیح نباشد. حقیقت این بود که آنقدر به او ایمان داشتم که می توانستم هر چیزی را بپذیرم. و حاضر بودم صبر کنم تا زمانی که خودش بخواهد توضیح دهد. من به او اعتقاد داشتم و خوشحالم که در این لحظه می دانم که جواب اعتقادم را گرفته ام. دلیلش نادرست اما قابل درک بود برایم. و مهم تر از آن این بود که توانستم بگویم چرا بهش اعتماد کردم و در پس این اعتقاد، به احساس خودم به او مطمئن تر شدم و از این بابت شکرگزارم...
می دانم نمی توانم درست توضیح بدهم. چندین هفته در گردباد دست و پا زده ام و حالا توصیف لحظه به لحظه اش یا حتی پاره ای از آن به طور دقیق برایم ممکن نیست.
در نهایت، هرچند که دوستی مان عمیق تر و محکم تر از پیش پابرجاست، اما او را از دست داده ام و به عنوان عشقم هرگز او را نخواهم داشت...
خوبم.
به مراتب بهتر از روزهایی هستم که پشت سر گذاشتم.
او را همانگونه که می خواستم به دست آوردم، مهربان، آگاه، روشن...
و او را نه با اختیار، اما با رضایت، هرچند با اندوه بسیار، روانه راه خودش کردم...
سخت خواهد بود آرام کردن این دل، وقتی دائم می بینمش، وقتی دائم صدایش را می شنوم، وقتی دائم چشمانش را می بینم...
این نیز بگذرد...
هرچند به خون دل و اشک دیده...
اما بگذرد...

2010-01-12T13:18:00.000+03:30

بهش گفتم...
گفتم که دلبسته شدم...
گفتم که لبریزم...
لبریزم از او...

2010-01-06T20:12:00.005+03:30

امروز آخرین امتحان رو دادم و تمام شد.( یکیش رو خوب دادم، یکیش رو بد، و یکیش هم پاس نمیشه، در مجموع مشروط می شم!!!) البته این به معنای شروع تعطیلات نیست. تا 10 بهمن باید 3 تا ترم پروژه و 4 سری تمرین هم تحویل بدم.
بگذریم. بریم سر زندگی. دوستش دارم، زندگی رو نمی گم، جناب رو می گم. هرچند که با تمام تجربیاتم در روابطم با پسرها هنوز نفهمیدم که محبتی که داره نثارم می کنه از سر دوستی و معرفته، یا عشق! عزیز دلم بدجوری منو گذاشته تو خماری!!! البته از این نظر خوبه که منم یاد می گیرم یه کمی این دل رو جمع و جورش کنم که واسه خودش اینطوری غش نره! (ولی خب بازم میره:ی)
کلی کار دارم تو این چند روز آینده. دیدن چندتا دوست، رفتن به دوتا شرکت واسه مصاحبه، خریدن چمدان، جوراب و سیم کارت! تحویل یکی از پروژه ها و آخرش رفتن به شیراز. البته این میون مسلماً بخش زیادیش یا جناب سپری خواهد شد.
رفته شمال پدر و مادرش رو ببینه.
دلم براش تنگ شده...

2009-12-11T15:14:00.002+03:30

مدت هاست که میام این صقحه ادیتور رو باز می کنم، نگاهش می کنم و هیچی نمی نویسم و میرم!
به جز ماجراهای 16 آذر و مسائل مربوط به اون -که دیگران بهتر از من می دانند و می نویسند درباره اش- اتفاق خاصی در این مدت نیفتاده. درس ها زیاد و سخت اند و من باز آخر ترم افتاده ام به بد و بیراه گفتن به خودم که این 3 ماه گذشته چه غلطی می کردم؟ که اگر می کردم الان حال و روزم این نبود!
دوست گرامی هم 10 روزه که تشریف برده اند بوشهر و دلمان برایشان بسی تنگ است! فردا البته میاد. قول داده اگه امتحان یاضیم رو خوب بدم بهم جایزه بده... (:
یک عالمه احساس دارم ولی نمی تونم بنویسم. جوهرم خشکیده...

2009-11-15T22:26:00.003+03:30

5 نفریم توی اتاق. از دیشب تا الان دوتاشون با دوست پسرهاشون به هم زدن و یکی دیگه هم پسره داره رو اعصابش راه میره. می مونیم من و مریم که با کسی دوست نیست و منم که هر روز دارم شهد عشق می نوشم و سرمستم از احساس!!
تقریباً هر روز همدیگرو می بینیم، با تلفن و اس ام اس از هم خبر می گیریم، آخر هفته ها به بهانه های مختلف می ریم بیرون، وقتی غر می زنه بهش گوش می دم، وقتی کلافه می شم و دلم می گیره آرومم می کنه، هر چیزی که پیش میاد که هیجان زده یا خوشحال یا ناراحتمون می کنه به هم می گیم و با هم احساساتی میشیم. باهام دعوا می کنه که درس نمی خونم، باهاش دعوا می کنم که چرا نمی ره دکتر و وقتی مریض شدم و رفتم بیمارستان جلوی صندوق که ایستاده بودم یهو دیدم کنارم ایستاده!!! همه تلاشش رو می کنه که خوشحالم کنه و وقتی خوشحالم می بینم که خوشحاله و کیف می کنه از ذوق و شوق من. و همه این ها بی هیچ حرفی، بی هیچ شرطی، بی هیچ قراری داره پیش میره. مثل دو تا دوست، ولی بیشتر از دو تا دوست.
فقط می تونم بگم حالم خوبه. خیلی خوبم. خیلی زیاد...

2009-10-25T18:59:00.001+03:30

آمدم یک چیزی بنویسم بسی مهم. اول ایمیل چک کردم حالا یادم نمیاد حرفم چی بود!!!!

2009-10-19T13:36:00.004+03:30

علاوه بر اینکه اوضاع معده ام کارم را به بیمارستان کشاند؛ علت بد خالی این دو روز اخیر صدای سرد او پشت تلفن بود. هرچند که می دانستم در آن ساعت خسته و کلافه است، و دیگر مغزش کار نمی کند که بخواهد چیزی بگوید مبنی بر "آی کر اباوت یو"، ولی باز هم دلم آرام نمی گرفت.
تا امروز که زنگ زد که دعوایم کند!!! که چرا سر کلاس حل تمرین ریاضی نرفته ام؟! و فهمید که ناخوشم و اصلاً دانشگاه نرفته ام و آن وقت اعتراض کرد که چرا خبرش نکرم که همراهم بیاید بیمارستان و ...
بعنی من کشته این دیوانگی های خودم هستم...
الان رسماً حالم خوب است. هرچند که دارم از دل درد به خودم می پیچم، اما حالم خوووب است...

2009-10-16T11:24:00.003+03:30

دبروز کدبانویی شده بودم که بیا و ببین.
رفتم همچون یک بانوی تمام عیار، خیار، کاهو، کدو، بادمجان، هویج، پیاز، سیب زمینی، کرفس، جعفری، سیب، گلابی و نارنگی خریدم؛ همه را شسته؛ و عملیات متناسب با هر یک (از قبیل خرد کردن، بخارپز کردن، سرخ کردن و ...) را اجرا نموده و در یخچال و فریزر جاسازی کردم و تا 1 ماه دیگر از زندگی لذت خواهم برد!!!
و البته در حین انجام این عملیات، فرد مورد یحث در پست قبلی تماس گرفت و گفت اگر امشب کاری ندارید و درس نمی خونید، بریم بیرون!!!!!! و این جانب با سادگی و آرامش تمام گفتم اوکی، خوبه، مرسی، کی و کجا؟ و بعد از اتمام مکالمه همچون یک مجنون تمام عیار پریدم تو اتاق و به هم اتاقیم گفتم که بالاخره زنگ زده و دعوتم کرده و عین دیوانه ها پریدم توی حمام و برای اولین بار در عمرم کلاً ظرف 1 ساعت و 30 دقیقه مثل یک شازده خانوم جیگر رسیدم به محل ملاقات... بماند که بچه ام کلی داماد شده بود و داشت با نگاهش منو می بلعید...
دیشب اولین قرار ما به این صورت بود و حرف خاصی نزد. اما درباره برنامه آینده اش زیاد گفت و از برنامه من هم پرسید. تاکید زیادی روی استرالیا کرد و من هم بسیار تشویقش کردم و خیالش را هم راحت کردم که بوشهر برگشتنی نیستم و تهران می مانم و خیلی خوشحال شدم که تفکر او چقدر نسبت به آینده و زندگی و کار تغییر کرده و حالا دارد همه چیز را جدی می گیرد و می خواهد همه زمانی را که از دست داده جبران کند و...
عاشقش نیستم. اما واقعاً دارد همه آنچه را که فکر می کردم در وجودش هست و نشان نمی دهد، نشان می دهد و مطمئنم می کند که انتخاب درستی است.
دوستش دارم... چون با من خودش است و با او خودم هستم.

2009-10-11T17:29:00.002+03:30

یک نفر را 7 سال است که می شناسی. 6 سال است که یک دوست است. 5 سال است که یک دوست نزدیک است. 4 سال است که یک دوست صمیمی است و خیلی صمیمی است و خیلی با معرفت است و آداب دان است و پرجنب و جوش و فان و زرنگ است و خیلی خیلی خیلی هوایت رادارد و مایه می گذارد از وقت و ذهن و همه چیزش برایت. و آنقدر در این رابطه 7 ساله باهاش راحتی (اصلاً میزان این آسایش هیچ بیان شدنی نیست) که یادت رفته پسری است هم سن و سال خودت. یادت رفته جنسیت را...
حالا، یهو هفته پیش احساس می کنی وای چقدر خوب است که هست. نه به خاطر دوستی و صمیمیت، که به خاطر مرد بودنش. ناگهان یادت می آید مرد است و گرمای نگاهش را احساس می کنی و ... دوست هم داری. احساس می کنی دلتنگش می شوی. احساس می کنی نمی شود هر روز نبینیش... و احساس می کنی او هم...
فعلاً آنقدر حالم خوب است به خاطر این احساس...
اصلاً نوشتنی نیست...

2009-10-11T17:03:00.001+03:30

یعنی این استاد هیدرو پیشرفته ما جداً آدم خرسندیست!!! موضوع داده برای ترم پروژه در حد پایان نامه کارشناسی ارشد! من هم دادم احسان بررسی کرد و گفت کدام ها بهترند و من هم یکی شان را انتخاب کردم و به استاد گفتم. برگشته می گوید باید روی یک شاخه اش به صورت خاص کار کنی. مثلاً روی معادلات دیفرکشن. حالا بماند که من نه معنی فارسی اش را می دانستم و نه مفهوم علمی اش را! خلاصه رسماً زاییده ام!!

2009-10-06T14:13:00.003+03:30

فکر کن آدم باید چه حالی داشته باشه که بشینه ساسی مانکن گوش کنه جهت آرامش خاطر!!!

2009-09-26T22:05:00.003+03:30

امشب دومین شبی هست که توی خوابگاهم. همه چیز روبه راهه. هم اتاقی های خوبی دارم. امکانات هم بد نیست؛ یه بچه سوسول بد ادا در حد و اندازه من می تونه تحملش کنه. ولی مهم تر از همه این اینترنت وایرلس هست که خداااااااااااااااااااااااااااست:ی
از 21 شهریور رفتم سر کلاس. یه خروار درس دادن و تمرین و پروژه دارم. تا پریشب همه اش مهمونی بودم و حالا باید بشینم سر درس...
خوابم میاد خیلی...

2009-09-15T10:03:00.002+04:30

سلام. از سایت دانشگاه مزاحم می شویم:ی
امروز چهارمین روز در امیر کبیره. کلاس ها تشکیل شدن و استادها رو زیارت کردیم. دیروز از ریاضی پیشرفته بسی لذت بردیم.
هنوز مهمان عمه جان هستم. فردا وسایلمرو می برم خوابگاه و از اول مهر خودم هم میرم خوابگاه.
دلم برای وبلاگم تنگ شده بود. بعداً میام مفصل می خونم و می نویسم.

2009-09-04T06:31:00.000+04:30

ربع ساعت ديگه ميرم فرودگاه.
خداحافظ بوشهر.

2009-08-30T00:00:00.001+04:30

وبلاگم بالا نمياد :( همه صفحاتش رو مي تونم ببينم ولي صفحه اصلي بالا نمياد!
.
2 دقيقه بعدش: حالا كه اين پست رو آپ كردم بالا مياد :ي وبلاگم هم مثل خودمه، يه چيزيش ميشه!!
.
پي نوشت: ماني هفته پيش با مامانش رفته بوده خونه خاله افسانه اش. موقع خداحافظي گفته: خاله من خيلي امروز زحمت كشيدم كه اومدم خونه تون ولي اگه خواستي دوباره بيام فقط يه زنگ بزن!!
يعني دارم پرپر مي زنم واسه ديدنش...

روزهاي آخر

2009-08-27T22:59:00.003+04:30

امروز نتايج نهايي اعلام شد و من هم قبول شدم و اين پروسه اعصاب برانداز كنكور به پايان رسيد. ديشب رفتم يك عدد چمدان خريدم اين هوااااااااااااااا..! نصفش هم با ملحفه پر شده! يعني حدود 20 متر پارچه! مامان ميگه تو داري رسماً جهيزيه مي بري :)))))
دلم يه جوريه. انگار نه انگار كه دارم مي رم تهران، انگار كه دارم از ايران مي رم. از الان به نظرم مياد خونه خيلي برام دور ميشه. نگران مامان و بابا هستم. من كه نباشم چه كار مي كنن؟ نه اينكه خيلي دختر خوبي باشم براشون، نه، ولي خيلي هم بد نبودم. مي دونم كه دلشون به من گرمه. وحيد به جاي خود، ولي دختر خونه يه چيز ديگه است. حتي وحيدم نرفته دلش برام تنگه. موقع جمع كردن وسايل گفت حالا خيلي جوش نزن، چيزي جا بذاري يا مي خري يا وقتي برمي گردي مي بري ديگه. گفتم يعني 5 ماه ديگه؟؟!!! با تعجب و ناراحتي گفت: مگه بعد از ثبت نام برنمي گردي خونه؟ يعني مي خواي از حالا بموني؟ قبل از شروع كلاس ها نمياي؟؟؟؟؟؟؟؟ نه....:( آخي... بعد از اون قهر 3 ساله مون يه چيز عجيبي توي رابطه مون هست كه نمي تونم توصيفش كنم. يه چيزي تغيير كرد اين ميون. انگار وقتي آشتي كرديم يهو فهميديم واااي خواهر/برادر داشتن چقدر خوبه. حالا از همه برنامه هاي هم خبر داريم. همه جك ها رو، همه اتفاقات رو، همه خرابكاري هامون رو، اول براي هم مي گيم. هنوزم دعوا مي كنيم، داد و بيداد راه ميندازيم، لج مي كنيم،عين بچه هاي 10-12 ساله. ولي نيم ساعت بعدش انگار نه انگار كه چيزي شده حرف مي زنيم و شوخي مي كنيم. واقعاً دلم براش تنگ مي شه، براي همه مهربوني ها و بدجنسي ها و سخت گيري ها و خوش اخلاقي ها و نكته سنجي ها و عصبانيت ها و شوخي ها و شيطنت هاش. براي بودنش، براي وحيد بودنش، براي منحصر به فرد بودنش، براي اينكه مثل اسمشه...
.
پي نوشت: مثل اينكه جدي جدي حالا كه وقت رفتنه احساساتم داره گل مي كنه. بغض دارم. دلم تنگ مي شه. دارم مي رم براي زندگي بهتر، براي فرداي روشن تر. اما بايد پا روي گوشه دل گذاشت. حتي واسه اين شرجي حال به هم زن اما صميمي بوشهر دلم تنگ مي شه. واسه اين شهري كه هميشه ازش فراري بودم...
هفته آينده اين موقع، اينجا نيستم.

2009-08-25T12:33:00.002+04:30

از نشانه هاي كوچك بودن دنيا اين نيست كه در حالي كه ساكن شيراز نيستي ولي يك هفته رفتي اونجا، توي عفيف آباد دوستي رو ببيني كه اونم ساكن شيراز نيست ولي واسه 4 روز اومده اونجا.
همچنين از نشانه هاي كوچك بودن دنيا اين نيست كه در حاليكه ساكن تهران نيستي ولي واسه تعطيلات رفتي اونجا، سر ميدون ونك، توي قانون دوستي رو ببيني كه اصلاً تهران بودنش جاي سوال داره!
بلكه از نشانه هاي كوچك بودن دنيا اينه كه دو تا ايراني كه 10 ساله با هم رابطه ندارن و يكيشون در كلگري كانادا زندگي مي كنه و يكي ديگه در كاليفرنياي آمريكا، همديگر رو توي كنسرت در لاس وگاس ببينن!
دكتر ز عزيزمون كه كانادا زندگي مي كنه، با خانومش و هليا واسه كريسمس رفته بودن لاس وگاس، اونجا وسط كنسرت، يه نفر مي زنه پشتش و مي پرسه: ببخشيد اميد هنوز نخونده؟ دكتر برمي گرده كه جواب بده، يهو مي بينه عليرضاست با خانومش! اين عليرضا اولش توي همين دانشگاه خليج خودمون دانشجوي خود دكتر بوده، اون زماني كه دكتر هنوز دكتر نشده بود و مهندس بود. بعدش عليرضا رفت شريف واسه ارشد. وقتي من سال اول بودم، ترم 2 دكتر واسه دكتراش رفت كانادا، و همون موقع عليرضا اومد دانشگاه ما و استاد منم بود و دو سال بعدشم رفت آمريكا واسه دكترا. و اينا هيچ رابطه اي هم با هم نداشتن. بعدش دكتر خودش جهرميه و خانومش تهرانيه، عليرضا هم خودش بوشهريه، خانومش هم نمي دونم مال كجاست.
اين طوريه كه دنيا كوچيكه. بعدش قشنگيش به اينه كه دكتر آخرين ناهارش در بوشهر رو در منزل ما خورد! و شيطون ترين و چموش ترين دانشجوي عليرضا هم من بودم. يادش بخير، چقدر سر كلاس اذيتش كردم. آخه خييييييلي خوش تيپ بود!!

2009-08-23T13:49:00.002+04:30

يك هفته شيراز بودم و پريشب برگشتم. خوش گذشت، دلم براي مادربزرگ تنگ شده بود. مريم و راحله و نجمه هم آخرش واسه قبولي ازم سور گرفتن!! مجيد جان رو هم ديدم. دعوتم كرد به شام، منم گفتم ملاقات به صرف قهوه رو ترجيح مي دم. خلاصه بعد از اين همه جان فشاني كه در اين مدت كرده بود، در ملاقاتمان در پارمين هيچ حرف خاصي نزد!! البته منم اميدوار بودم كه چيزي نگه و اينقدر عاقل باشه كه سرعتش رو كم كنه. طفلك خيلي ناشيه! يكي نيست بهش بگه درست كه من و تو 8 ساله همديگرو مي شناسيم، ولي روابط در حد احوالپرسي و گاهي گپ دوستانه بوده، نبايد يهو جفت پا بپري وسط صميميتي كه وجود نداره. ولي جداً يك جنتلمن واقعيه. مودب تر، متشخص تر و دلنشين تر از اين پسر من در تمام عمرم نديده ام. فقط علاوه بر اين ناشيگريش، يه خورده هم لطافت وجودش بيشتر از حد نرمال آقايون هست و باعث شد كه من به عنوان يك عدد دختر خانوم نسبتاً تيتيش ِ تا حدودي مامانم اينا، جلوش احساس زمخت بودن داشته باشم!!! خلاصه خواستيم يك تابستونمون بدون جماعت مذكر سپري بشه كه نشد!
نكته جالب اينكه شيراز به اون بزرگي هم براي من شده مثل بوشهر! راه ميرم و قدم به قدم آشنا مي بينم! انگار همه بچه هاي خليج منتظر بودن من برم شيراز كه از خونه هاشون بريزن بيرون!
دارم وسايلم رو جمع مي كنم كه حدوداً دو هفته ديگه برم تهران. مامان از الان دلش گرفته طفلك. بهم ميگه: اين روزا اينقدر خودتو لوس نكن، دو روز ديگه ميري من چيكار كنم با دلتنگي؟؟ ضمناً به اين نتيجه رسيدم كه بهتره برم يك چمدون بزرگ بخرم. اين جوري اسباب كشي كمتر به چشم مياد!

2009-08-09T21:25:00.003+04:30

امروز رفتم و كيف خريدم. براي دانشگاه. قشنگه. سورمه اي رنگه. ساده و شكيل، ظريف ولي جادار. دوسش دارم خيلي. از ظهر تا حالا هي دستم مي گيرم و جلوي آينه باهاش رژه ميرم. يادش بخير، اون زماني كه مدرسه مي رفتم دو هفته آخر شهريور با مانتوي جديدم همه اش مي رقصيدم. بلوزهاي مختلف زيرش مي پوشيدم و يقه هاشون رو مي انداختم روي يقه مانتو و جلوي آينه فيگور مي گرفتم و مامان كلي مي خنديد.
عوض شده ام. خيلي زياد. خودم از اين همه تغيير در روحيه ام در عجبم. انگار با اعلام رتبه ها يك بار ديگه متولد شدم. از اين به بعد بايد شب اول خرداد هم براي خودم جشن تولد بگيرم.
هر روز صبح كه از خواب بيدار مي شم، ناخودآگاه اين به ذهنم مياد كه واي چه روز قشنگي. روزها هنوز مثل قبل هستن. روزهاي گرم و كشدار و خسته كننده تابستون كه بي هيچ برنامه و تفريح و كار مفيدي مي گذرن، روز شب مي شه و شب روز مي شه و اين چرخش فرساينده و حوصله سر بر ادامه داره. اما نگاه من، احساس من مثل قبل غم بار و گم شده نيست.
اين كه آدم مي دونه بالاخره كاري براي آينده اش، براي زندگيش كرده، كه يكي از درهاي بسته رو باز كرده، انقدر با قفلش دست و پنجه نرم كرده كه قفل از رو رفته، و حالا انتهاي جاده نور گرم و لطيف و اميدبخشي دعوتش مي كنه كه سريع تر و محكم تر قدم برداره.... اميدوارم همه جايي در زندگيشون احساس منو تجربه كنن.
خودمو بيشتر دوست دارم اين روزها، انگار قشنگ تر شدم، چشمام درخشنده تر شدن، نگاهم شادتر شده، الان دارم مي فهمم كه دو سال گذشته چه فشاري رر تحمل مي كردم و خبر نداشتم. گاهي انقدر زيادي خودم رو مي زدم به بي خيالي و سرحالي و شادي و هيجان، كه خودم هم باورم مي شد كه آره، خبري نيست، همه چيز خوبه، منم سفت و سخت سر جام ايستاده ام، ككم هم نمي گزه. الان مي فهمم كه نه، واقعاً آهن آبديده شدم يه جورايي.
از خدا مي خوام يادم بمونه اين تلاش رو، يادم بمونه خواستم كه توانستم، يادم بمونه نشانه خواستن، حركتيه كه مي كنم و قدميه كه برمي دارم، يادم بمونه كه تازه اول راهم، و بايد محكم تر و مصمم تر جلو برم و تلاش بيشتري كنم، يادم بمونه كه بايد از من حركت، كه از خدا بركت... به همه اين جمله ها و مثل ها ايمان آوردم.

پي نوشت:
1. سخنراني من تمام شد، كلاً با جدي گرفتن زندگي مخالفم، خودش - با وجود همه قشنگي و لذت نهفته اي كه توش هست- انقدر جدي و سخت گير و گاهي بي رحمه كه اگه ما آدم ها بخوايم آدم حسابش كنيم ديگه نور علي نوره. پس اصولاً نبايد تحويلش گرفت.
2. از زماني كه همه چيز اينطور قشنگ عوض شده - يعني در طول دو ماه و نيم گذشته- ديگه جوش نزدم!!!! پوستم داره مراحل تبديل شدن به گلبرگ رو طي مي كنه! نتيجه مي گيريم كه كلاً از 18 سالگي كه واسه اولين بار عاشق شدم تا همين شب اعلام نتايج كه اين شازده پسر خبر نامزديش رو بهم داد و گوشه قلبم رو يه ذره بگي نگي له كرد، پوست بدبخت اين جانب همه اش متاثر از اعصاب نازك نارنجي تحت فشارم بوده بدبخت. حالا كه دنيا گلستان شده، ديگه جوش نمي زنم! تازه يه عالمه هم خامه و پنير پيتزا و خردل خوردم توي اين مدت!

2009-08-08T20:45:00.003+04:30

1. سوال من اينه كه آيا تا 2 سال ديگر كسي از دوستان دور و نزديك در ايران باقي خواهند بود يا نه؟ سندس و شوهرش رفتن دبي، لاله و شوهرش و شيما و شوهرش تا 1 سال و نيم ديگه مي رن استراليا، ايده رفت آمريكا (حالا شايد اون برگرده)، فرزانه و شوهرش هم قصد كانادا كردن، سارا هم از همون مالزي پيچوند و رفت كانادا، شوهر سحر هم يك فرصت مطالعاتي از استراليا داره كه فعلاً نمي دونه باهاش چيكار كنه! مريم و كاوه بين دبي و آلمان در حركت هستن، مرصاد هنوز هنده، سعيده رفته چين، امير كه سوئده، علي هم كه منتظر جواب 6 تا دانشگاه از آمريكا و كاناداست،... مي دونيد؟ من از همه متشكرم. كلاً.

2. البته با شرايط سياسي-اقتصادي-اجتماعي موجود، اين وضعيت ادامه خواهد داشت. همين الانش خيلي ها عزم رفتن كرده اند، حالا يا جدي، يا در حد نقشه هايي براي آينده، و يا در حد خيالپردازي. يكيش خود من، كه حقيقتاً اگر بتونم نگراني و احساس مسئوليت در قبال پدر و مادرم رو بي خيال بشم، و تا 2-3 سال آينده عشقي وارد زندگيم نشه كه منو پايبند اين آب و خاك كنه، هيچ بعيد نيست كه برم. مقصد: اول نروژ، بعدش سوئد، بعدش هلند، بعدش سواحل مديترانه (ترجيحاً موناكو)، بعدش كانادا، بعدش جنوب استراليا، بعدش انگلستان، بعدش ژاپن، بعدش كره، بعدش چين و آخرش همين ايران خودمون. آمريكا هم نمي رم عمراً! كه حقيقتاً مملكت مزخرفيه (وحيد ميگه: پس بگم رد كارپت رو جمع كنن؟؟)

3. ناراحتم. خيلي بده كه آدم كشورش رو دوست داشته باشه ولي نتونه توش خوب زندگي كنه، واسه يكي مثل سارا ناراحت نيستم. اون تهران براش كم بود، كل شمرون رو يه تنه حريف بود، اون بيشتر از درس دنبال آزادي مطلق و عياشي بود كه رفت، وگرنه با پول بي حد و حسابي كه زير دستش بود اينجا راحت تر از كانادا مي تونست زندگي كنه. يا مثلاً امير، هميشه دنبال پرفكت بود، بنابراين با اختيار كامل رفت. ولي بين اين دوستان من، چندتاشون حقيقتاً اينجا به آخر خط رسيدن كه رفتن. و مسئله اينه كه آدم هاي بي عرضه اي نبودن و نيستن، داشتن خوب كار مي كردن و خوب درمي آوردن و واقعاً در عرصه كار خودشون آدم هاي معتبر و خوش فكري بودند، ولي ظرف سه سال اخير زندگيشون كم كم ريخت به هم، فقط هم از صدقه سر دولت فخيمه نهم. من تاثير سياست هاي اشتباه سردمداران رو در زندگي چندتا از دوستانم به وضوح ديدم و متاسفم كه چنين آدم هايي از اين كشور ميرن، چون جاشون به راحتي پر نمي شه. براي خانواده هاشون هم جاشون پر نمي شه، لاله و بهزاد هنوز نتونستن به خانواده شون بگن كه مي خوان برن، خيلي وابسته به هم هستن. سندس هر وقت كه بتونه يا خودش مياد يا خانواده اش مي رن، سعيده بعد از فوت مادرش، داشت نقش مادر و دختر رو با هم بازي مي كرد توي خونه، شديداً به خواهر و پدرش وابسته است، علي يك گيله مرد از بيخ و بن مارليك وطن پرست دو آتشه است، با كلي احساس قشنگ به پدر و مادرش و احساس مسئوليت شديد نسبت به برادراش...

4. حيفه به خدا، خيلي حيفه. خيلي خوبه كه آدم بتونه بره به جايي كه ميشه بهتر توش زندگي كرد، اما بده كه از سر اجبار باشه. هميشه حاضريم بعضي سختي ها يا كاستي ها رو به خاطر احساساتي كه وجودمون رو روشن مي كنن بپذيريم، ولي خيلي غم انگيزه كه كاستي ها و سختي ها انقدر زياد بشن كه با اندوه و از سر اجبار بريم به جايي كه موقعيت اجتماعي-اقتصادي بهتري وجود داره. خيلي غم انگيزه كه براي رسيدن به ثروت و موفقيت، مجبور بشيم يك تكه دلمون رو يك گوشه دفن كنيم.

2009-08-03T19:34:00.003+04:30

براي آخرين بار چيدمان اتاقم رو تغيير دادم. آخي، دلم واسه اين اتاقه تنگ ميشه ها. الان كه نزديك رفتنه دارم مي فهمم كه دوستش دارم. ديروز دل و روده اش رو ريختم بيرون و حسابي تميز و جمع و جورش كردم. بالاخره دل از جزوه هاي رياضي و معادلاتم كندم و با يك عالمه جزوه ديگه ريختمشون دور! كتاب هاي زبان رو جمع كردم. كتاب هاي پائولو رو هم بايد بذارم توي جعبه كه ببرم. تا اين لحظه فقط يك جعبه پر از كتاب درسي و جزوه دارم كه بايد ببرم. به جز اينا مسئله لباس ها و اسباب قرتي بازي هم هست. هي دارم به اين فكر مي كنم كه اين همه خرت و پرت رو چطوري با خودم ببرم؟ 17تا لاك دارم كه هر وقت مي رم مسافرت حداقل 6 تاشون رو با خودم مي برم، ولي اين دفعه به جز دوتا قرمزا بقيه اش رو بايد ببرم. مامان منو مي كشه، مطمئنم كه ميگه : تو مي خواي بري درس بخوني يا مي خواي از صبح تا شب مانيكور و پديكور كني؟ سشوار و برس ها و لوازم آرايش و گيره هاي مو و تافت و موس و ست مانيكور و 6 جور كرم و لوسيون مرطوب و چرب و دور چشم و بعد از اپيلاسيون و هزار تا چيز ضروري ديگه (تاكيد مي كنم بر ضرورت وجود همه شون!) خودشون قشنگ يك چمدون مي شن. حالا مي گيم روسري ها و شال ها رو هم با جوراب ها و لباس هاي زير مي ذاريم پيش اينا. يك چمدون هم لباس هاي هميشگي. يك ساك هم كفش و كيف. پالتو و كاپشن و باروني و شال هاي زمستوني رو مي ذارم كه توي آبان برام بفرستن. مي دونيد؟ اصلاً انگار نه انگار كه مي خوام برم خوابگاه! دقيقاً برام مثل اسباب كشيه. واقعاً دارم مي رم كه ديگه برنگردم. از الان دارم به اين فكر مي كنم كه بايد يه كتري كوچولو بخرم. يادم باشه اتو رو جا نذارم. شايد تستر هم با خودم ببرم!!! من بدون نان تست نمي تونم زندگي كنم! ديوانه ام، آره؟؟؟؟ دارم مي رم كه قشنگ يه زندگي عيالواري توي خوابگاه داشته باشم:ِي
.
اين وحيد آمده هي مزاحم منه، بعداً اين متن رو تموم مي كنم. فعلاً كمي از خوشحالي من خوشحال بشيد!

2009-07-30T15:00:00.002+04:30

تمام شد!

جزوه رياضي رو ميگم. اعتراف مي كنم كه جانم بالا آمد!! اصلاً فكر نمي كردم حجم رياضي 1 و 2 اينقدر زياد باشه. تدوين جزوه معادلات و رياضي مهندسي به مراتب راحت تره! كل معادلات كه توي 7 صفحه جا ميشه، جدي ميگم! من جاش دادم، خيلي هم درشت و گشاد نوشتم! واسه رياضي مهندسي هم كافيه جزوه دكتر فريبرز خودمون رو كپي كنم. همين ديگه، مشتري نبود؟؟؟

9 روزه كه مامان رفته تهران. منم از فرصت استفاده كردم و از بابا و وحيد به عنوان موش آزمايشگاهي استفاده مي كنم. چندتا غذاي جديد به خوردشون دادم و البته دوست داشتن. يه جور تارت ميوه اي هم درست كردم به شيوه بسيار بسيار ايزي و جالب. بستني هم درست كردم و معركه شد. قصد دارم چندتا ديگه از غذاهاي مايكل جون رو هم درست كنم. آآآي لاو ديس گاي. كارش درسته. اين مايكل جون كه گفتم، عشق جديد بنده است و اسم كاملش هست مايكل اسميت و يه برنامه آشپزي داره به نام chef at home البته بعضي از چيزهايي كه مي پزه به مذاق آدم همه چيز خوري مثل من هم حتي خوش نمياد، ولي سبك آشپزيش رو واقعاً دوست دارم. شعارش هم اينه كه my secret recipe is cooking without a recipe و حقيقتاً طوري رفتار و آشپزي مي كنه كه اين حس در بيننده به وجود مياد كه ميتونه خلاق باشه و هر چيزي بپزه. خلاصه روزي نيم ساعت در خدمت استاديم و تحصيل علم مي كنيم. فردا هم مي خوام غذاي مكزيكي به خورد اين بندگان خدا بدم. آدرس سايتش هم هست www.chefmichaelsmith.ca من عاااااااششششششششق قيافه و صداش هستم. انگار از دل دل دل طبيعت اومده. يه پسر كوچولو هم داره كه كپي خودشه و خيلي ناز و ملوسه. قيافه همسرش هم بد نيست. من بهترم!!

2009-07-24T22:19:00.001+04:30

يك مرحله ديگر هم پيموده شد...

مي ترسم آخرش جدي جدي ازدواج كنم!!!!!!!!!!!!

2009-07-23T19:42:00.005+04:30

خبر مهم اينكه: حقوق تيرماه عده بسيار زيادي از بازنشستگان ارتش كاهش پيدا كرده. فعلاً طبق اخبار رسيده كمترين ميزان كاهش 90هزار تومان و بيشترين مقدار كاهش 180هزار تومان است. اين ها آماريست كه از همكاران قديمي پدر من به دست آمده. چون بينشان تنها كسي كه از جداول حقوقي و امور بانكي و بيمه و فلان و فلان سررشته اساسي دارد پدر من است و به همين دليل همه دوستانش زنگ مي زنند از او مي پرسند كه فلاني كجاي محاسبات حقوقي تغيير كرده كه حقوق ما كم و زياد شده.

خلاصه آن جماعتي كه پارسال زيادي ذوق كردند و از الطاف و كرامات دولت فخيمه نهم كبكشان خروس مي خواند، الان آآآآآآآآآآآآآآآآي ي ي ي حالشان گرفته شده، آآآآآآآآآآآآآآآآآآآي ي ي ي ي ي گرفته شده. و من شديداً دارم با دمم گردو مي شكنم. چون عده زيادي را مي شناسم كه به دليل همين افزايش حقوق رفتند و به آن .... راي دادند (حتي حاضر نيستم فحش هم حرامش كنم.) الان چهره خيلي ها ديدن دارد. همان هايي كه نشستند و گفتند ما به او راي مي دهيم و وقتي كه پرسيدم چرا؟ گفتند براي ما كه بد نشد، زندگي مان راحت تر شده. و وقتي گفتم همه اش دروغ و ظاهرسازي است، گفتند كدام دروغ؟ نمودار نشان داد، اسم آورد و ... مزخرفاتي از اين قبيل كه نشان مي داد رسماً مغزشان را تعطيل كرده اند و هرچه را كه ارباب بگويد درست و حقيقت است و استخوان هاي مرحمتي را به دندان گرفته اند و برايش پارس مي كنند. بله اين ها خودشان را تا اين حد زبون و خفيف كردند و تا اين حد دنياي خود را حقير و كوچك نشان دادند.

الان بفهمند درد آن 600 كارگري را كه پارسال اخراج شدند از صدرا و اعتراض و تحصن و شكايتشان به هيچ شمرده نشد. الان بفهمند درد آن مهندساني را كه بعد از چند سال سابقه كار قراردادشان تمديد نشد. بفهمند درد همكلاسي هاي مرا كه سال اول دانشگاه براي همه مان كار وجود داشت، و الان بعد از 4 سال اين مملكت چنان زير و رو شده كه نصفمان بيكاريم يا آنهايي كه شغلي دارند حقوقشان فقط كفاف پول تاكسي و موبايل را ميدهد و بس. بفهمند درد آنهايي را كه سرمايه شان از كف رفت، چقدر در اين 2 سال اخير مغازه هايي را ديدم كه بارها و بارها تغيير كاربري دادند، شركت هايي كه تعطيل شدند و ... تاكسي هايي كه هر روز بيشتر و بيشتر شدند. و همه اين ها فقط مال اين شهر كوچك است كه مردمش ذاتاً تاجرند و با اين حال به اين روز افتاده اند. و تازه اين ها آن بخشي است كه من مي دانم... و وقتي اين ها را به يكي از طرفدارانش گفتم، گفت: ولي زندگي من بهتر شده، حقوقم بيشتر شده و...

بله، وقتي آرزوهاي آدم ها در محدوده نيازهاي شخصي شان تعريف شود وضعيت همين است. اگر اين آدم ها آرمان گرا بودند، اگر آرزوهاي بزرگ داشتند، اگر رفاه، ثروت، خوشبختي، شغل، خانه، زندگي و... را براي همه مي خواستند، اگر رنج هاي امروز را به اميد فرداي بهتر براي خودشان و فرزندانشان و كشورشان به جان مي خريدند، همان چند ميليون راي واقعي ناچيز را هم نمي آورد. هرچند كه باز هم خودش از توي صندوق درمي آمد، ولي مهم بود كه همان چند ميليون راي هم وجود نداشته باشد. آن طوري لااقل اميد داشتيم كه در ميان جمعي زندگي نمي كنيم كه وضعيت تامين نيازهاي اوليه اش تعيين كننده راي اوست. ولي حالا مي دانيم كه داريم در چنين كشوري زندگي مي كنيم.

پي نوشت : از 23 خرداد به بعد اين اولين خبر خوبي بود كه شنيدم.

2009-07-17T12:33:00.003+04:30

1. الان كه اين پست قبلي رو نوشتم و خوندم ديدم چه خوشحالم من! دغدغه اي مهم تر از اين نبود؟

2. الان دارم فكر مي كنم كه اگه اين قضيه و اون قضيه اي كه نوشتم آيا به ازدواج من ختم خواهد شد با هم قاطي بشن چه شود!!!!

3. آي بخنديم، آي بخنديم خواهر...

مجيد جان، دلبند سالياني كه گذشت!

2009-07-17T11:17:00.007+04:30

از 18 سالگي رسماً از يكي خوشت بياد و حتي در يك بازه زماني احساس كني كه عاشقش هم هستي!بس كه اين پسر لطيف و مامانه. و در عين حال كاملاً مردانه. يادمه حتي لعيا، وقتي اسم اين آدم مي آمد (كه همكلاسيش بود) مي گفت: آخي عزيزم! با اون چشماي مهربونش!!! حالا شما لعيا رو نمي شناسيد. كه اگه مي شناختيد مي دونستيد كه كلاً بشريت فقط در خودش تعريف شده بود و محال بود از كسي يا چيزي خوشش بياد و تعريف كنه. خصوصاً از جنس مذكر! كه سوسك هم حسابشون نمي كرد!

خلاصه اين آقا مهربونه كه من در نهايت خجستگي خودم اسمش رو ازش پرسيده بودم و خودم رو بهش معرفي كرده بودم، تمام 4-5 سال دانشگاه جلوي چشم من بود و هرچند كه دوستان صميمي پسر توي دانشگاه كم نداشتم و دوست پسرهاي عزيزتر از جان هم كه به جاي خود، ولي كلاً بدجوري به دل من نشسته بود از بيخ! هميشه احوالپرسي قشنگ و نرمي باهام مي كرد و گاهي گپي با هم مي زديم و كلاً يكي از بچه هاي محبوب دانشكده بود بس كه آقا، مهربون، با شخصيت، شوخ، خوش قيافه و خوش تيپ بود. علايقي مثل كوهنوردي و سفر و پيك نيك و عكاسي رو هم بهش اضافه كنيد ديگه ميشه همون معجون خوشمزه اي كه من ميخوام.

خلاصه همه اينها به كنار، 2-3 سال بود كه نديده بودمش، از وقتي كه فارغ التحصيل شد و سال بعدش هم اسمش رو توي برد ديدم كه ارشد دانشگاه شيراز قبول شده بود و كلي ذوق زده شدم براش. گذشت تا همين زمستوني كه گذشت كه توي فيس بوك برام پيغام گذاشته بود كه سلام. شما منو مي شناسيد؟ شما هم خليج فارس درس مي خوندين؟ (عكسم رو برداشته بودم از پروفايلم. واسه همين شك داشت) منم در جوابش پيغام در آغوش گيرنده اي گذاشتم كه "آفكورس آي نو يوووو. و خيلي خوشحالم اينجا مي بينمتون و چه خبر و فلان و بهمان" و خلاصه به طرز فجيعي تحويلش گرفتم! طوري كه در جواب من نوشت كه " WOW" و احوالپرسي و خلاصه از اين حرف ها و كلي واسه كنكور ما رو ساپورت روحي نمود و از اوضاع درس ها مي پرسيد و الخ.

بعدش منم نامردي نكردم، بچه ام بس كه اهل كوه و طبيعت و سفر و عكاسيه، هر از گاهي عكس عوض مي كنه و منم هربار كه عكس عوض مي كرد از عكسش تعريف مي كردم كه واي چه منظره فوق العاده اي و اين كجاست و واي چه كوهي و اون كجاست و اونم با ذوق واسه من توضيح مي داد ديگه.

بعد از عيدم آخرين پيغامي كه برام گذاشته بود بعد از خوش و بش گفته بود كه راستي به نظر مياد كه *2 شديد. آره؟(منظورش ازدواج بود!) و منم با خنده جواب دادم كه نه، خوشبختانه نه!

گذشت تا انتخابات و كم شدن پهناي باند و فيلتر شدن دنيا! و ديگه بي خبر بودم از همه بروبكس تا هفته پيش ديدم ايميل زده كه من به زحمت فيس بوك رو باز كردم و ايميلتون رو برداشتم، اينطوري لااقل فيلتر نيست و خوبين؟ و من احتمالاً دارم ميام بوشهر واسه عروسي دوستم و خوشحال مي شم ببينمتون. كه البته من به دليل چندين مشكل فني چند روزي از اينترنت بي خبر بودم و ايميلش رو ديرتر از آنچه كه بايد ديدم و جواب دادم و ببخشيد و اينطوري شد و ايشالا يه فرصت ديگه. و ايشون فرداش جواب دادن كه آره ديگه قسمت نبود و چه خبر و جسارتاً اين شماره من، اگه تشريف آوردين شيراز تماس بگيريد و مفتخر مي شيم از زيارتتون. منم جواب دادم كه مرسي و اينم شماره من و تشريف آوردين بوشهر خرسند ميشيم ببينيمتون و اينا.

فرداي اين ايميل من، داشتم همه اش رو براي مامان تعريف مي كردم و كلي مي خنديدم كه چه خوش اخلاق و ناناز هستند ايشون! و منم كه ديگه با مامانم رودربايستي رو گذاشتم كنار و قشنگ بهش مي گم كه واسه كدام يك از حضرات جان مي دهم و كدامشان جايشان لاي جرز است.

بعدش عصر همون ظهري كه واسه مامان داشتم مي گفتم كه اشتياقش برام عجيبه، داشتيم مي رفتيم پيش دكتر، توي آژانس موبايلم زنگ زد و ديدم اونه! بعدش انقدر تعجب كرده بودم كه گوشي رو گرفتم رو به مامانم و گفتم اونه!!!! بعدش يهو يادم اومد كه آهان بايد جواب بدم. جواب دادم و سالم و احوالپرسي وري وري گرم و تبريك مجدد براي دانشگاه و غرض از مزاحمت اينكه: يه دوستي دارن كه موسسه گردشگري داره و برنامه هاي تفريحي مي ذاره و يه برنامه يك هفته اي براي كرمانشاه و همدان هست و گفتم شايد دوست داشته باشين و خواستم بهتون خبر بدم! منم شديداً استقبال كردم و گفتم تا فردا شب (يعني ديشب) بهتون خبر مي دم.

ديگه من رسماً فكم كش اومد! اعتراف مي كنم كه در تمام دوره دانشگاه تنها پسري كه حقيقتاً حقيقتاً و حقيقتاً ازش خوشم آمد همين شخص بود. بودند كساني كه گوشه چشمي بهشون داشتم، باهاشون وارد بازي شدم، اذيتشون كردم و ماجراهاي كوچكي شكل گرفت. اما حتي ايمان و عليرضا هم كه براشون مرثيه عاشقي سرودم هم برام مثل اين آدم نبودن. بعدش ببين يه آدمي رو تقريباً هشت ساله كه مي شناسي و هميشه هم ازش خوشت مي آمده و اونم هميشه برخوردش خيلي قشنگ بوده. اينا درست. ولي روابط اصلاٌ به هيچ عنوان در حدي نبوده كه بخواهيم حتي شماره همديگه رو داشته باشيم. يعني كاري با هم نداشتيم! هر وقت مي ديديم همديگه رو از همه چيز مي پرسيديم. ولي من حتي همكلاسيش نبودم. هم رشته اش نبودم. هم ورودي اش نبودم! مي تونست به محبوبه يا الميرا يا لعيا يا هركسي از دخترهاي عمران زنگ بزنه بگه. نه به من! اونم چي؟ كه بيا با هم بريم سفر!!!

خلاصه كه كلاً تب دارن ايشون! و من تا به حال نشده درباره نيت و منظور و احساس هيچ يك از پسرهايي كه به هر عنوان دوروبرم بودن اشتباه كنم. و من كلي خنده دارم بابت اين قضيه و كلي تفريح مي كنم كه آخي نازي چه يهو ياد من افتاده! اما......

اما در مجموع اين باعث نمي شه كه من دچار شادماني مفرط در ابعاد خركيفي نشده باشم كه! منم كه كلاً دنبال بهانه ام واسه فرخنده حالي!

پي نوشت: حالا همه اش تو اين فكرم كه مي رم شيراز برم ببينمش يا نه؟ بيرون رفتن با كسي كه قراره دوست بشم باهاش يا اصلاً همين طوري جاست فرندي بخوام ببينمش خيلي فرق داره با ديدن كسي كه مي شناسمش و باهاش رودربايستي هم دارم...

حالا تا اون موقع ببينم چي ميشه.

بدرود 26

2009-07-13T22:48:00.004+04:30

فردا 26 سالم تمام مي شه و وارد 27سالگي مي شم. سالي كه گذشت سال خوبي بود. اتفاقات كوچك و بزرگ زيادي افتاد و لحظه هاي تلخ و شيرين زيادي داشتم. ولي در مجموع دوستش داشتم.

يك چيزي برام خيلي عجيبه، چرا همه اينقدر روي سن و سال حساس هستن؟ بعضي از دوستاي من واقعاً دلشون نمي خواد كه سنشون بالا بره! ولي من به طرز عجيبي از بالا رفتن اين ارقام خوشم مياد! بيست و هفت. قشنگ نيست؟ ميشه سه به توان سه. و اين اعداد بخش پذير به سه و نه اعداد جالبي هستن و خصوصيات بامزه اي از خودشون نشون مي دن. البته اعتراف مي كنم كه از 28 اصلاً خوشم نمياد. يه جورايي سنگينه و از اعداد بخش پذير به 7 هم كلاً بدم مياد. هيچ چيزشون عين آدم نيست! بعدشم من هنوز خيلي جوونم. درواقع خيلي بچه ام! دختر كوچولوي درونم حتي 17 سالش هم نيست. و من خيلي دوستش دارم. تازه من هرچي سنم بالا ميره دارم شيطون تر هم مي شم. خصوصاً در مورد آقايون محترمD:

خلاصه امشب تولدم بود و جاتون خالي 2 تا كيك داشتيم. يكيش رو مامان پخته و روش پر از ميوه و مرباست. يكيش رو هم بابا سفارش داده بود به شيريني فروشي، چون متوجه نشده بود كه مامان گفته خودش كيك مي پزه و سفيده و سه تا گل رز بزرگ صورتي روش بود و با خط قشنگي نوشته بود تولدت مبارك.(دلم از اون كيك هاي قند عسل خواست يهو) ما هم كيك بابا رو خورديم و كيك مامان رو نگه داشتيم واسه فردا.

تا اين لحظه به جز از خانواده، 9 تا تبريك ديگه هم بهم گفته شده و در نتيجه در وضعيت فرخندگي حاد به سر مي برم. حس بي نهايت قشنگ وحشتناكي دارم. اميدوارم تمام اين سال براي خودم و اطرافيانم سرشار از شادي باشه. اميدوارم بتونم آدم بهتري باشم. اميدوارم از نردبان زندگي چند پله ديگه هم بالا برم. اميدوارم دوباره عشقي به زندگيم پا بگذاره و دوباره دلبسته كسي بشم. اميدوارم عاقل باشم و خوب درس بخونم. اميدوارم آدم بهتري باشم، صبورتر، كوشاتر، خوش اخلاق تر و باشعورتر (البته اگر الان كمي از اين خصايل در وجودم باشه كه بخوام "تر" بشن! )

همين ديگه. در ساعات آخر 26 سالگي عرض ديگري ندارم.

فردا صبح ساعت 6 دنيا ميام دوباره.

پي نوشت:

1. ساعت 12:30 شب. اس ام اس مياد از عاطفه كه : بيداري؟ و من جواب نمي دم. دو حالت داره، يا مي خواد تبريك بگه. يا دوباره فاجعه اي در زندگي با شوهرش پيش اومده و من آخر شبي نمي خوام اعصاب خودم رو رنده كنم. و اگر اسمش بي معرفتي و خودخواهي هست، آره هستم.

2. صبح اس ام اس ميدم كه: ديشب كارم داشتي؟ زنگ ميزنه، تولدم رو تبريك ميگه، و مي پرسه مي تونم راحت صحبت كنم؟ اين يعني دوباره مشكلي پيش اومده. قرار مي گذاريم كه خودم بهش زنگ بزنم.

3. اعلام وضعيت: رنده را گرفتم دستم و منتظر نشسته ام.

امروز، صبح تولد: مرسي هديه جونم اينا :*

2009-07-06T23:11:00.003+04:30

آ آ آ آ آ .......

ديدي؟

همون ته، توي حلقمه...

گير كرده...

آ آ آ...

نه!! درش نيار.

مي توني هلش بدي بره سر جاش بتمرگه؟

قفسه سينه، سمت چپ...

2009-07-04T22:38:00.003+04:30

هوم.

بودن يا نبودنش مهم نيست، مسئله اين است:

آيا آخر اين ماجرا به ازدواج من ختم خواهد شد؟؟؟

الف. شايد

ب. شايد نه

ج. شووووووخي مي كني!

د. هان؟؟؟؟؟؟؟

گزينه صحيح د مي باشد. در وضعيت كف نمودگي حاد به سر مي بريم. از يك پا هم آويزان مي باشيم. برويد كنار كه اگر ريسمان پوسيد خونتان به گردن ما نيفتد.

با تشكر، خودش.

الله اكبر

2009-07-04T12:07:00.003+04:30

شماهايي كه اونجايين، شايد براتون عادي باشه. اما واسه من نه، نيست. ديشب از شدت هيجان و ذوق داشتم مي تركيدم. انقدر شارژ شدم، انقدر انرژي گرفتم، انقدر خوشحال شدم كه انگار جدي جدي مير حسين يا اصلاً هر كسي به جز شخص مذكور ِ منفور انتخاب شده. ساعت حدود 10 و ربع بود، احسان زنگ زد كه آدرس انتشارات رو بپرسه ازم. صداي الله اكبر شنيدم. باز شنيدم، و بيشتر و بيشتر، انگار كه دارن توي خود گوشي مي گن، ازش پرسيدم كجايي؟ گفت نزديك خوابگاه (يعني توي نياوران). باورم نمي شد. اين كه يكي به آدم بگه اينجا هر شب الله اكبر مي گن خيلي فرق مي كنه با اينكه آدم با گوش خودش بشنوه، خيلي فرق مي كنه با اينكه آدم خودش اونجا باشه و با همه وجودش داد بزنه... صدا از روي پشت بوم ها بود. از پشت پنجره ها، از توي بالكن ها، از توي حياط ها، ولي انقدر بلند، انقدر رسا، انقدر پر درد كه نزديك بود منم پشت گوشي فرياد بزنم و جواب بدم كه الله اكبر.....

اندر احوالات روابط و فواصل

2009-07-01T22:58:00.004+04:30

جالب نيست كه اين روزا همه خيلي از لانگ ديستنس! هاشون مي نويسن؟؟؟ اپيدمي شده؟ من پريروز يهو فيلم ياد هندوستان كرد، بعدش مي بينم از سه روز قبل از من تا همين الانش همه هي درباره عشق هاي سابق و اسبق و ما قبل آن در فواصل بسيار بسيار طولاني تر از اينجا تا قندهار نوشته اند!!

بعدش نكته جالبش اينجاست كه من 3 تا رابطه جدي داشته ام كه قشنگ همه شون از راه دور بوده اند!

يكيشون اولين بوي فرند جدي من بود.

بعديش عشق زندگيم بود.

بعديش يك جاست فرندي بود كه خيلي در عالم دوستي دوستش داشتم.

ولي نامرد رفت نامزد كرد!!

الانم نگرانم كه نكنه توي اين شلوغي هاي تهران مرده باشه!

...

خلاصه كه فرق روابط مالتي مديا! با روابط از راه دور، مثل فرق سيم كارت دائمي است با سيم كارت اعتباري.( حالا گير ندين كه اين به اون چه! حتماً يه ربطي داره كه من مي گم ديگه!)

2009-06-29T20:54:00.003+04:30

بعد از 3 سال و اندي،

امروز كه اتفاقي داشتم يه چيز بي ربطي از اون موقع رو

واسه لاله تعريف مي كردم،

بايد يهو بيخود و بي جهت اشكم بياد و

حيران بشم كه هنوز دلتنگتم؟

واسه تو و همه ديوونگي هام...

مي دوني بعضي وقتا يهو احساس مي كنم بايد واسه تك تك اين لحظه ها ازت جواب بخوام

2009-06-27T21:32:00.003+04:30

همينطوري نشسته ام و زل زده ام به اين صفحه.
ديدين آدم زياد كه گريه مي كنه اشكش خشك ميشه ولي بازم هق هق داره؟ من توي عمرم فقط يك بار اين حالت رو واقعاً تجربه كردم. و اونم شبي نبود كه عشقم رو از دست دادم در 23 سالگي. بلكه روزي در 17 سالگي بود كه سوم دبيرستان بودم و دبير فيزيكم منو از جلسه امتحان بيرون كرد به خاطر اينكه بهش اعتراض كردم كه چرا داره قضاوت نادرست مي كنه راجع به دو تا از همكلاسي هام كه روز امتحان نيومده بودن مدرسه، چون واقعاً مريض بودن و ما اينو مي دونستيم. يكيشون كه خودم روز قبل تا دم در خونه باهاش رفتم كه يه موقع از شدت تب حالش به هم نخوره. ولي دبير بي منطق و مسخره مون گفت كه براشون صفر رد مي كنه چون مخصوصاً نيومدن و كلي مزخرفات بي ادبانه پشت سرشون به هم بافت و من خيلي بهم برخورد و اعتراض كردم كه آقاي فلاني اين اصلاً منصفانه نيست و... اونم از كلاس بيرونم كرد و من تا ظهر اون روز داشتم گريه مي كردم از بس كه زورم گرفته بود كه چقدر اين آدم بي شعوره و... نتيجه اش اين شد كه من فيزيك رو گرفتم 10 و از مدرسه نمونه اخراج شدم چون نمره قبولي ما 12 بود...
چي شد كه اينو نوشتم؟...
آهان. مي خواستم از اون خشك شدن اشك برسم به خشك شدن حرص. آقا من هنوز اعصابم خرابه سر اين اتفاقات اخير، ولي حرص خورم تموم شده. هنوز "حرص دان" ام پر نشده، هنوز گشنشه، ولي حرص تموم شده، قحط شده انگار! ديگه نيست كه من بخورم. هنوز دلم نياز داره كه چنگش بزنم. ولي انگار انگشتام همه خسته شدن...
آقا حرفم نمياد، ولي مي خوام زوركي يه چيزي بنويسم.
يكي نيست بگه مجبوري؟ نه آخه مجبوري؟؟؟

كفتارهاي آدم نما

2009-06-24T20:22:00.003+04:30

شما رو نمي دونم. ولي من فكر مي كردم اين چماق بدست ها، به جز آنهايي كه مربوط به نيروهاي انتظامي هستند، بقيه شان عده اي جماعت بدبخت از همه جا بي خبر، يا عده اي شستشوي ِ مغزي داده شده يِ ناشي از نان ِ مفت ِ حضرات را خوردن هستند. خارجي ها هم كه سرجاي خودشان. حالا فهميده ام كه نخير، هستند بينشان كساني كه... چرا تفسير كنم، نمونه را ارائه مي دهم خودتان دركش كنيد، اگر دركش كرديد براي من هم توضيح دهيد.

پسرعمه دوست من، اسمش محسن است، و 2-1 سال از من بزرگتر است، 2 سال است كه ازدواج كرده. و البته من از بچگي مي شناختمش. اين آقا بچه تهران، بزرگ شده در يك خانواده مرفه، منزلشان در شريعتي حوالي حسينيه ارشاد است. خانواده اش مذهبي نيستند به آن معنا. خانم هايشان روسري مي پوشند، تازه نه همه شان. و حسابي هم اهل بزن و برقص و كلاً خانواده شاد و شنگولي هستن. همسر خودش هم از آن قرتي هاي درجه يك بود كه البته به خاطر شغل و عقايد همسرش محجبه شد و چادر هم پوشيد. خود اين آقا هم وقتي 11 سالش بود از دختر دايي 9 ساله اش كه همين دوست من بود يك بوس خواست! گرفتين الان؟ بعدش دوستم گفت كه خانواده اش سعي داشتم ما نفهميم ولي آخرش يك شب باتوم رو دستش ديديم...

آره عزيزانم، اينطوري هاست. نترسيد و خشمگين نشويد از دست آن بدبخت گرسنه اي كه از ناكجا آباد آورده اندش و بهش گفته اند كه منافق را بكش، او نمي داند، امكان دانستنش را نداشته. بترسيد از اين هايي كه مي دانند، و حالا يا به خاطر پول يا هر چرك ديگري چشمشان را بسته اند يا كلاً فراموش كرده اند...

بله از اينها بترسيد كه كفتارند در جلد انسان

كه وقتي مي بينمشان يا مي خوانم درباره شان، ياد آن كفتاري ميفتم كه هميشه دنبال ببر جنگل داستان پسر جنگل (jungle book) موس موس مي كرد. اينها از آن قماشند...

2009-06-23T23:11:00.004+04:30

تلويزيون امروز داشت براي دفعه ايكسم ( ايكس ميل مي كنه به بي نهايت!البته قبلشم از سر مزار من رد مي شه!) ارباب حلقه ها رو نشون مي داد. يهو يك چيزي به فكرم رسيد. يه مدت بود سيمافيلم هي تبليغ مي كرد كه ايده هاي خودتون رو براي ساخت فيلم هاي مذهبي بفرستيد، مي خوام زنگ بزنم بهشون بگم يه فيلم بسازين به نام ارباب هاله ها! ميشه يك فيلم مذهبي-كمدي-تراژيك! شرط مي بندم اسكار هم مي بره، مداركش هم موجوده از همين الان. باور ندارين؟ از رييس جمهور بپرسين(:
.
پي نوشت : ليبل مند مي شويم از اين پس.

2009-06-22T20:43:00.003+04:30

حالا توي اين هيري ويري، در حاليكه از شدت دپرشن حاد (كه ديگه داره تبديل به مزمن ميشه!) روي تخت افتادم و در حال بازي با موبايلم دارم به صحنه هاي عشق بازي داستاني كه باباي پري ترجمه كرده (و فقط اين قسمت هاشو خوب ترجمه كرده! اين مردها...) فكر مي كنم، يهو يه چيزي توي اين گوشي كشف مي كنم كه برام شده مسئله. گوشي من نوكياست، با مال خودتون امتحان كنيد ببينيد همينطوري ميشه آيا؟ و ايف يس، دليلش رو مي دونيد آيا؟ و باز ايف يس براي منم بنويسيد آيا. يعني... بنويسيد لطفاً.

يك عدد رو فشار بديد، مثلاً 4 و بعدش كليد مربع رو بزنيد، يه شماره از فون بوك رو بهتون نشون ميده . درسته؟ و اين شماره هيچ ربطي به شماره اي كه براي اسپيد دايال اون شماره اوليه ( در اينجا 4) ثبت كرديد نداره. الان من روي كليد 2، شماره اورژانس رو گذاشتم، ولي وقتي مربع رو مي زنم شماره سعيده رو نشون ميده. شماره 4 مال خونه است، ولي يه شماره ديگه رو نشون ميده. اسپيد دايالم جداگانه كار خودشو مي كنه ها. تازه عدد دو و سه رقمي هم ميزنم و بعدش مربع و بازهم شماره هاي ديگه. مثلاً الان ديدم كه 100 شماره وحيده! در حاليكه براي دايال اسپيد، وحيد رو روي 6 گذاشتم. ضمناً ترتيب اين شماره ها و ارتباطشون با اعدادي كه مي زنم، هيچ ربطي به شماره هايي كه بهم زنگ زدن، يا بهشون زنگ زدم، يا ترتيب الفبايي فون بوكم نداره. همه اش رو تست كردم. ولي عددي بيشتر از عدد تعداد شماره هايي كه روي حافظه دارم نمي تونم بهش بدم. ايراد مي گيره كه اينوليده.

پي نوشت 1 : اين پست فطرت هاي پليد دارن فرت و فرت فيلم سينمايي پخش مي كنن كه مردم رو توي خونه نگه دارن. امروز هر وقت تلويزيون رو روشن كردم يكي از كانال ها فيلم داشت! واسه جمعه ظاهراً بيشتر از 20 تا فيلم آماده كردن !

پي نوشت 2 : از علي بي خبرم. 10 روزه كه ازش بي خبرم. راستي فرصت نشد كه بگم نامزد كرد. شبي كه نتيجه كنكورم اومد خبرش رو بهم داد. آقا جان وقتي من ميگم بخت باز مي كنم واسه هميناست. با هر پسري پريدم بختش باز شد. پسر عزب دم بخت نداريد؟ سفارش قبول مي كنيم ها((: ولي اينكه نامزد كرده به هر حال باعث نمي شه كه نگرانش نشم. موبايلهاي تهران كه قربونش برم يك خط در ميون قطعن. اس ام اس هم كه برو نرو داره. اينترنت هم كه نيمه نصفه است...

مي ترسم بلايي سرش آمده باشه. علاوه بر اينكه يك موج سبزي بسيار غليظ بود، و مطمئنم توي راهپيمايي ها شركت مي كنه، هر روز واسه رفتن به خونه هم از مركز درگيري ها بايد رد بشه. از محل كارش (يوسف اباد) تا خونه اش (جمهوري) از هر مسيري كه بره باتوم مي خوره، درسته؟؟ مي ترسم بلايي سرش اومده باشه كه به هيچ پيغامي جواب نميده. نگرانم خيلي...

2009-06-22T10:43:00.002+04:30

جهت بهتر شدن حالتون
اگر مثل من داغون هستين
موسيقي گوش كنيد
پيشنهاد: I surrender سلن ديون
همينجوري رندوم يه آلبومش رو پلي كردم.
به اين كه رسيد
يهو احساس كردم چقدر داره دل منو فرياد ميزنه.

عاشقانه است، ولي انقلابيه.

نمي دونم، شايدم فقط احساس من اينطوري باشه،

ولي اينو مي دونم كه از ساعت 9:30 صبح تا الان كه نزديك 11 هست هي دارم ريپلي مي كنمش.

مامانم اومده ميگه ميشه عوضش كني؟

I know I can't survive

another night away from you

you're the reason I go on

and now, I need to live the truth...

نه، نمي شه عوضش كنم. حالمو خوب مي كنه...

وقتي با همه وجودش داد مي زنه: همينجا، همين الان، زندگيمو ميدم تا دوباره زندگي كنم...

نمي شه عوضش كرد. ميشه؟

2009-06-21T21:42:00.001+04:30

شيشه هاي آپارتمان اميد اينا همه شكسته شدن.

در مجتمعشون رو زدن شكستن، يه در آهني بزرگ، خيلي بزرگ و سنگين.

فرهاد برادر راحله باتوم خورده حسابي.

عموي بابك رو گرفته ان.

اميرپاشا ديروز وسط وسط وسط درگيري بوده.

سوده و مرتضي ديروز مجبور شدن 5 بار خونه عوض كنن تا بالاخره سالم از محدوده دور بشن.

دارم فكر مي كنم

به اينكه

اگه زماني كه شيشه ها رو گلوله بارون مي كردن ماني كوچولو پشت شيشه بود...

اگه فرهاد رو برده بودن...

اگه عموي بابك ديگه پيدا نشه...

اگه اميرپاشا كشته شده بود...

اگه سوده و مرتضي رو مي گرفتن...

لعنتي ها

مرگ بر شما

لعنتي ها مرگ بر شما

...

2009-06-21T21:30:00.000+04:30

كدامين نغمه مي ريزد
كدام آهنگ آيا مي تواند ساخت
طنين گام هايي را كه سوي نيستي مردانه مي رفتند
طنين گام هايي را كه آگاهانه مي رفتند...
.
.
.
براي ندا...

2009-06-20T21:28:00.000+04:30

يادم مي آيد دوم راهنمايي بودم و دبير ادبياتمان گفته بود انشايي بنويسيم با موضوع بسيج. كلافه بودم، برايم هيچ مفهومي نداشت. اصلاً من علاقه مند يا معتقد به چنين چيزهايي بار نيامده بودم. آخرش تصميم گرفتم كه درباره بي اطلاعي خودم و ناتوانيم از نوشتن راجع به اين موضوع بنويسم. بابا كه ديد اخم هايم توي هم است، پرسيد چي شده؟ گفتم هيچي، يه موضوع مزخرف دادن واسه انشا. منم نمي دونم چي بنويسم. پرسيد موضوعش چيه؟ با لحن نه چندان خوشايندي گفتم بسيج. بابا جدي شد و گفت چرا نمي توني بنويسي؟ برو لغت نامه رو بيار تا كمكت كنم بنويسي. خلاصه با معناي كلمه شروع كرد و از مفهومش نوشتيم و از نقش تشكيل بسيج در زمان جنگ و اهميتي كه داشت و كمكي كه كرد و... انشاي خوبي از آب درآمد. چيزي كه آن موقع برايم جالب بود اين بود كه پدر من يك ارتشي قديمي بود. از نوع شديداً چپ! از سپاه متنفر بود، با اطلاعاتي ها سرسازش نداشت، حتي يك بار شعار نداده بود، 12فروردين راي نداده بود، به هيچ چيز اين نظام عقيده و علاقه اي نداشت، اما... اما آن روز ياد گرفتم كه كلماتي، روحياتي، خصلت هايي وجود دارند كه براي همه، با هر مرام و مسلكي قابل احترام و ارزشمندند. و ياد گرفتم كه يكي از اين كلمات بسيج است، و روحي كه در اين كلمه هست مقدس است...

حالا، در سالهايي نه چندان دور از جنگ، و نه چندان دور از 13 سالگي من، اشخاصي خود را به اين نام مي نامند كه از انسانيت به دورند، كه فراموش كرده اند همه با هم ابناي ابوالبشريم، كه خوي حيواني با وجودشان درهم آميخته... كه بسيجند اما براي از بين بردن بسيجي بزرگتر، انساني تر و مقدس تر... كه دست به دست داده اند، دست به خون آلوده اند، براي از بين بردن آرماني والا...

آهاي، شمايي كه آنجا در صحنه ايد، شمايي كه مي شناسمتان يا نمي شناسمتان، برويد به خيابان، سكوت كنيد، شعار دهيد، آرام باشيد، شلوغ كنيد، فقط، شما را به خدا، دستگير نشويد، زخمي نشويد، كشته نشويد، بمانيد، سلامت و پابرجا بمانيد، هركدامتان به تنهايي صداي ماييد، هر كدامتان خواهر ما و برادر ما، فرزند ما، پدر و مادر ما، همسرما، دوست ماييد... صداي هركدامتان كه خاموش شود، صداي يك ملت ضعيف مي شود... مواظب خودتان باشيد، خداوند پناه و ياورتان...

2009-06-19T14:02:00.002+04:30

خدايا من نگرانم.
آخرش چه مي شود؟
تجمعات تا كي مي تواند ادامه پيدا كند؟ نكند آخرش بشود يك عادت روزمره؟ تلفن، اس ام اس، موبايل، اينترنت، تا كي قرار است قطع بماند؟ مي شود براي هميشه درش را تخته كرد. واقعاً مي توانند. سانسور، بازداشت، تهديد، ضرب و شتم تا كي مي تواند ادامه يابد؟ اگر اين ها هستند كه تا هميشه...
تلويزيون روشن است. رهبر دارد رسماً اولتيماتوم مي دهد. دارد رسماً تهديد مي كند كه جمع نشويد. دارد متهم مي كند... حاضرين هم هي تكبير مي دهند. مثل اربابي كه تكه گوشتي مي اندازد جلوي سگ هايش و آن ها برايش پارس مي كنند و چكمه اش را مي ليسند... ننگ بر اين جماعت كه نام خدا را چه راحت به زبان مي آورند براي پرستش يك بت... و اين بت چه احساس قدرتي مي كند آن بالا...
...
دارم بالا مي آورم... حالم بد است. حالم خيلي بد است...

2009-06-18T08:04:00.004+04:30

دست كره شمالي درد نكند. خوب جلوي عربستان درآمد. ديشب فقط نيم ساعتي از اين فوتبال توانست فكرم را از ماجراهاي مملكت منحرف كند و كمي هيجان آرامش بخش باعث استراحت روحم شد. نمي توانم بگويم چقدر خوشحالم از اينكه تيم ملي صعود نكرد. فكر مي كنم اين بار همه ايران دست به دعا برداشته بودند براي صعود نكردن! براي اينكه كوچكترين بهانه اي براي بوق و كرنا به دست گرفتن اين حضرات نباشد. از كار بچه هاي تيم هم خيلي لذت بردم. من هميشه مهدوي كيا را دوست داشتم. الان رسماً عاشقشم. بقيه هم كه واقعاً عزيزند. از همه شان ممنونم. فقط اميدوارم وقتي برمي گردند از فرودگاه يك سره نبرندشان اوين!

تلويزيون كه روشن ميشود حالت تهوع مي گيرم. الان چقدر پشيمانم كه هميشه با خريدن ماهواره مخالفت كردم. در خانه ما برعكس خانه هاي ديگر، ما بچه ها با ماهواره مخالفيم! دليلش اين است كه به عقيده من در شبانه روز تماشاي تلويزيون بيشتر از 2-3 ساعت، احمقانه و غيرمنطقي است. از طرفي پدر من مي خواهد همه اش بنشيند پاي اخبار و برنامه هاي سياسي. من اعصابش را ندارم! ولي الان واقعاً لازم است. هم به خاطر اخبار، و هم به خاطر اينكه به صدايي به جز صداي مجريان ايراني نياز دارم. تحمل شنيدن صداهاي رياكار را ندارم. تهوع مي گيرم.

وحيد كاملاً اعصابش خورد است و نميشود باهاش حرف زد. احساس مي كنم جرقه مي زند. ديشب جايي فيلم كشتار را ديده بود. مي گفت طرف بالاي ساختمان قشنگ مسلسل گرفته بود روي مردم. يكي ديگر هم با تفنگ ساچمه اي شكاري. اين هاا را كه مي گفت بغض داشت...

چقدر در اين شرايط صحبت كردن با ديگران آرامش بخش است. آدم يا بايد خودش وسط ماجرا باشد، يا بايد يكي باشد كه بنشيند باهاش حرف بزند. ديشب چندين ساعت با نسرين چت مي كردم. هي اخبار رو ردوبدل مي كرديم و درباره شان نظر مي داديم و غصه مي خورديم و بدوبيراه مي گفتيم. تازه خوب است كه 5-6 سال از من بزرگتر است و اصلاً صميمي نيستيم. يعني نبوديم. حالا شديم. شوهرش هم كه دوست وحيد است حتي فهميده من خيلي دارد بهم فشار مي آيد، طفلك اخبار رو براي من هم مي نويسد. اين نسرين خواهر همان محمد است. همان آقاي مهندس مغرور خود بزرگ بين كه مي خواهد برود خارج و مدتي هم ايتاليا بود و كلاً براي ايران خيلي پيف پيف مي كند. حالا فكر مي كنيد چه كار مي كند؟ هر روز ميان جمعيت است. هر روز ميرود راه پيمايي. 3 روز پيش كه باهاش چت كردم اصلاً باورم نشد اين همان محمد است! گفت دارد با پدرش ميرود... واقعاً چيزي در وجودش بود و من نفهميده بودم... ما حقيقتاً وسط خود تاريخ ايستاده ايم. ميان همان بخشي كه در آينده يا با افتخار در كتاب هاي تاريخ فرزندانمان ثبت مي شود، يا كلاً از صحنه وجود محوش مي كنند. اميدوارم سال هاي آينده نبينيم كه خردادمان چند روزي كم دارد... و در اين چند روز خيلي چيزها تغيير مي كند، تفكرها، احساسات، ادبيات... خودم را كه مي بينم كه همين 2 ماه پيش اينجا نوشتم كه در سياست پپه هستم و اصلاً اهميت نمي دهم و ... البته الان هم آنقدرها نمي فهمم! ولي چيزهايي مي دانم، حداقل فهميدم برايم بي اهميت نيست، چون ايرانم بسته به آن است...حداقل مي بالم به خودم كه مي گردم و مي خوانم و مي بينم كه چه چيز راست است و چه چيز دروغ...

خوشحالم كه دارم آدم هاي اطرافم را بهتر مي شناسم، پسر دايي هايي كه هر روز ميان جمعيت اند، از هر گوشه تهران خودشان را به ميعادگاه مي رسانند، كه مي بينم اميد بلوز سبز به ماني كوچولو مي پوشاند و با راحله راه مي افتند. دوستاني كه گمان مي بردم به جز مهماني و سفر و س+ك+س و ماشين و برند عينك دغدغه ديگري ندارند و حالا مي بينم كه همه شان با خانواده از تجريش و فرشته راه مي افتند تا آخرش را با جمعيت مي روند، لذت مي برم و افسوس مي خورم كه ميانشان نيستم. ديگراني را هم شناختم، دوستاني كه تحصيل كرده اما كورند، كه "اعتقاد" به اين بت بي چشم و رو عقلشان را زايل كرده، كه به راحتي مي گويد: نه، محمود چنين آدمي نيست... و من مي دانم كه حتي با جر دادن خودم! نمي توانم قانعش كنم كه پسر جان، برو بخوان! برو ببين! كو گوش شنوا؟ كو چشم بينا؟ كو عقل اكتيو! اين ها همه پروسسورهايشان را به وديعه گذاشته اند!

راستي اينجا همه چيز سركوب شده، همان 2-3 روز حدود 200-300 نفر را گرفته اند. البته ظاهراً دارند كم كم آزادشان مي كنند. اما ديگر ازشان صدايي برنخواهد خواست...

از صميم قلب دعا مي كنم. براي همه شمايي كه داريد در ميدان مي جنگيد. دوريم اما دلمان، روحمان، انرژيمان همراهتان است. خداوند حافظتان...

2009-06-17T07:18:00.002+04:30

باورم نمي شود كه بلاگر بالا آمد! از ديشب تا الان آنقدر كلنجار رفته ام تا يه اين صفحه ويرايش رسيدم كه حالا نمي دانم چه بنويسم!
نمي دانم روزي چند ساعت را دارم با اينترنت سپري مي كنم. نمي دانم كي اين احساس خفگي برطرف خواهد شد. نمي دانم تا كي قرار است از خيلي ها بي خبر بمانم. نمي دانم آخرش چطور تمام مي شود... كارم شده خواندن وبلاگ، و آفلاين هاي دوستاني كه روزي 10 بار خبر جديد مي نويسند. اجازه بيرون رفتن از خانه را ندارم. بله، من ِ 26 ساله اجازه بيرون رفتن از خانه را ندارم. تحمل تلويزيون را ندارم. تحمل راديو را هم ندارم، حالا چه مال ايران باشد، چه نباشد. ديدن و شنيدن اينكه چه شده و كجا هستند و چند نفر زخمي و كشته شده اند با آن لحن آرام و فيگورهاي خاص گويندگان اخبار از تحمل من خارج است. تهوع دارم. از اينكه ميليون ها به پا خاسته اند و اين ها ككشان هم نمي گزد. مگر ما ملت ازتان چه مي خواهيم؟ به جز يك جواب؟ به جز حقيقت؟ اينجا نشسته ام و هيچ كاري از دستم برنمي آيد به جز خبررساني و دعا. دعا مي كنم كه كسي وسط جمع داد نزند، كه كسي هيجان زده نشود. كه بهانه اي به دستشان ندهيم. كه كسي را نگيرند، كسي زخمي نشود. كسي نميرد... مي بايست تهران بودم. شنيدن اخبار هميشه سخت تر از بودن در دل اخبار است. اينجا راه مي روم، با تلفن صحبت مي كنم، مي نشينم، مي خوانم، دوباره راه مي روم، بحث مي كنم، دعوا مي كنم، دوباره مي نشينم و مي خوانم، دوباره... كاش آنجا ميان آن سكوت عظيم بودم...
دوستانم، خواهرانم، برادرانم، خداوند ياورتان...

2009-06-15T12:15:00.005+04:30

يكي مثل من از طريق تلفن و اينترنت با واقعيات رابطه دارم، يكي مثل خانم همسايه مان با تلويزيون ايران. نتيجه اش اين مي شود كه من هي دارم مي ترسم و نگرانم، و او ذوق زده از اينكه هماني كه مي خواست انتخاب شده (آخر حقوقشان دوبرابر شده! مي دانيد كه!) و اين گلستان دوباره به وجودش مزين شده و مي نشيند دوباره پاي برنامه هاي آشپزي مزخرف سه شبكه.
متاسفم كه با وجود اينكه چندين هفته را به بحث و اطلاع رساني مشغول بودم و اميدوار بودم و اميد مي دادم و تشويق مي كردم و قانع مي كردم و مي گفتم در بدترين حالت به دور دوم كشيده مي شود...، اما ته ته ته دلم چيزي مي گفت زهي خيال محال. هر چه به اين آدم فكر مي كنم بي اختيار ياد آن كليپ مقايسه ايتاليا با اروپا مي افتم كه در يك اپيزودش اروپا را نشان مي دهد كه حاكم مي آيد مي نشيند روي تخت، كمي مي ماند و مي رود و نفر بعدي جايگزين مي شود، و در ايتاليا يك نفر مي آيد مي نشيند روي تخت و ريشه مي دواند تا اعماق زمين و ديگر بلند نمي شود، و چقدر شبيه است به الان، من مانده ام كه در اين چهار سال اين درخت بي بار و بي سايه (آقاي افشاري، درخت بي بار و بي سايه اين روزها خودنمايي مي كند، چه بسا اتفاقي كه افتاده نمونه بزرگتر همان سيلي معلم شما باشد) چقدر ريشه دوانده؟

ديشب عزيزي مي گفت : بچه كه بودم، وقتي در تاريخ مي خوانديم كه اعراب يا مغول ها يا تاتارها حمله كردند و چنين شد و چنان شد، هميشه فكر مي كردم مگر چند نفر بودند؟ يك كرور؟ دو كرور؟ خب ما كه بيشتر بوديم! نمي شد ملت بريزند سرشان و دمار از روزگارشان درآورند و بيرونشان كنند؟ حالا مي فهمم كه نه، نمي شد و نمي شود.
هميشه فكر مي كردم كودتا فقط در جايي مثل آفريقا رخ مي دهد، در جايي كه مردم دستشان از همه چيز كوتاه است، و عده اي با سلاح مي ريزند و گريبان رييس دولت را مي گيرند و خودشان مي شوند رييس. الان فهميدم كه بله، كودتا در جايي رخ مي دهد كه مردم دستشان از همه چيز كوتاه است و يكي از آن جاها، همين ايران ماست. كه برخلاف آفريقا، كودتايش با لبخند شروع مي شود و تشكر از حماقت ها. يكي از جاها همين ايران ماست كه پريروز در تلويزيون "مهد دموكراسي" اش ناميدند. فرانسوي ها بروند خودشان را رنده كنند، لقب كشورشان را هم به خودمان چسبانديم.

افسون انتخابات از بين رفت، ديگران را نمي دانم، اما من ديگر هرگز راي نخواهم داد، و كلاهي را كه بر سرم رفته برنخواهم داشت تا يادم بماند. كه چه تقلب شده باشد، چه نشده باشد، بدانم كه راي من چيزي را تغيير نخواهد داد، چون يا دستان پنهان محوش مي كنند، يا جماعت گرسنهء الطاف رييس جمهور قورتش مي دهند. ديگر هرگز راي نمي دهم چون ديگر به بهبود اوضاع از طريق مسالمت آميز و دموكراتيك عقيده ندارم، به انقلاب مسلحانه و سروصدا هم عقيده ندارم، چون 30 سال بعدش دوباره مثل امروز خواهد بود.

عصباني تر، بهت زده تر، و نااميدتر از آنم كه جدي بنويسم. بياييد بخنديم، خنده بر هم درد بي درمان دواست.

2009-06-12T18:08:00.002+04:30

من رسماً دل تو دلم نيست. يعني اينكه ديشب كه تازه امروزش انتخابات بود، تمام مدت خواب شمارش آرا رو ديدم! بعدش امروز بعد از ظهر كه خواب بودم، اولاً به زحمت خوابم برد. دوماً با حال بسيار مزخرفي از خواب بيدار شدم. سوماً اين ميون ششصد بار از خواب پريدم، چهارماً اون برهه هايي كه خواب بودم همه اش خواب يكي از ترانه هاي "هاي اسكول ميوزيكال 2" رو مي ديدم كه در عالم بيداري حفظش نيستم، ولي توي خواب خودم مي خوندمش! يك طرف هم ويگن مي خوند به گمونم. اون طرف هم همه اش مي گفتم واي وقت انتخابات تموم شد و خيلي ها هنوز نرفتن راي بدن! كلاً من حتي شب كنكور چنين حالي نداشتم! الان شديداً دلم مي خواد يكي بهم بگه وات د هل ايز گوينگ آن ويت يو؟؟؟؟؟؟؟؟ اون "هل" اش رو هم غليظ و كشدار بگه لطفاً.
بالاخره وقتي بيدار شدم اول همه رفتم تلويزيون رو روشن كردم و ديدم داره اطلاعيه 16 رو مي خونه كه زمان يك ساعت تمديد شده. حالا گذشته از اينكه خيالم راحت شد، ولي به نظرم مياد هر سال 2 ساعت به 2 ساعت تمديد ميشد. نمي شد؟ من مي ترسم اينا ملت رو بذارن پشت در!
وحيد ديروز رسماً اعلام كرد كه اگر رييس جمهور فعلي دوباره انتخاب بشه پروژه مهاجرت رو كليد مي زنه! بهش گفتم كجا ميري؟ استراليا؟ گفت شايد؛ ولي نيوزيلند رو ترجيح ميدم. گفتم واااي(با ذوق!)، اونجا ايگوانا هم داره؟! گفت نمي دونم، ولي پرندگان بهشتي داره كلي! منم گفتم اوكي، حالا منم يا ميام اونجا (بسته به وضعيت صنايع درياييش داره. فكر كنم خوبه)، يا ميرم يه جايي تو اسكانديناوي يا شمال اروپا، مثل هلند. به مامانم كه گفتيم، خيلي راحت گفت باشه، خوش اومدين! و متوجه نشد كه... اين صحبت ها جدي بودن!
.
پي نوشت 1. اين چند روز هي زبونم چرخيد كه بگم اگه ببريم شيريني ميدم... هي جلوي خودم رو گرفتم. فعلاً توي شام قبوليم موندم!!
پي نوشت 2. ولي يه شام گذاشتيم روي دست اميد (: مي گفت اگه همينطوري پيش بره احتمالاً بعد از اعلام نتايج از ايران فرار مي كنه، ولي بهش گفتم: اگه بري، مي گن حامي بزرگ و ثروتمند ميرحسين، چهره پشت پرده اين دزد بازار، فلنگ رو بست، مداركش هم موجوده!!!!

2009-06-10T12:19:00.001+04:30

حتي اگر رييس جمهور فعلي باز هم انتخاب بشود به اندازه الان ناراحت نخواهم شد. مشكل كنوني من سياست هاي نابود كننده چهار سال گذشته نيست. مشكل من آبروريزي هايي كه كرده و حالا منكرشان مي شود نيست. مشكل من اين نيست كه عوام فريب است و مظلوم نما و مظلوم پرور. كه همه اين ها هست و مشكل من هم هست. اما در اين لحظه مسئله اصلي براي من اين است كه چرا عده اي كه جزء "عوام" هم محسوب نمي شوند به او اعتقاد دارند. توجه كنيد، نمي گويم هوادارش هستند، نمي گويم مي خواهند به او راي بدهند، مي گويم "بهش اعتقاد دارند" و اين تاسف برانگيز است. مي خواهم بدانم دوست من كه آدم تحصيل كرده، مطلع و به روزي است، كه دارد تز فوق ليسانسش را آماده مي كند، كه خودش به اندازه خودش يك منتقد اجتماعي است و هميشه به عنوان انسان روشن و خوش فكري قبولش داشته ام، كه اينترنت و روزنامه و ماهواره دارد و مي تواند بخواند و ببيند و بداند، كه عقل دارد، كه شعور دارد، كه مي فهمد، چرا نمي فهمد كه آقاي رييس جمهور دارد با او مثل يك گاو صحبت مي كند؟ چرا او، خانواده اش، دوستانش، همسايه هايش، همشهريانش و... را احمق فرض مي كند؟ كه اي كاش احمق فرض مي كرد! كه رسماً همگي كر و لال و كور و ناقص الخلقه ايم در نظر آن جناب! يا دوست ديگري كه دانشجوي دكتراست و خودش و همسرش در متن جريانات سياسي ايران هستند و مي دانم كه مي داند و مي دانم كه منافع سياسي-اجتماعي خانواده اش مسلماً باعث مي شود كه "طرفدار" باشد. اما اينكه "معتقد به اين شخص" باشد برايم قابل قبول نيست. اين كه نوشته هاي فيس بوكش حالم را بد كند برايم قابل قبول نيست. اينكه همسرش عضو تحريريه همان روزنامه ايراني باشد كه تيتر ميزند فلاني دروغ مي گويد و مجاني پخشش مي كند برايم قابل قبول نيست. و بدتر از همه اينها اينكه نمي توان با هيچ كدامشان بحث كرد. با طرفداران 3 نامزد ديگر مي توان به گفتگو نشست، مي نشينيم بحث مي كنيم، نقد مي كنيم، به چالش مي كشيم، امتيازات و نواقص را مي گوييم. اما با هواداران رييس جمهور كنوني اصلاً نمي توان صحبت كرد. يك بار اين كار را كردم و ديدم كه دوستيمان مي تواند به سادگي خدشه دار شود و من -نمي دانم آيا او هم اين طور هست يا نه- بحث را رها كردم چون يك لحظه به اين فكر كردم كه اين دوست، برايم عزيزتر از آن است كه به خاطر سياست از من دور شود. فكر مي كنم ما هواداران كانديداهاي ديگر، نه همه مان، اما اكثرمان بحث را تا حد منطق پيش مي بريم و نه بيشتر، اما آنها...

لازم است توضيح دهم كه شخصاً تحصيلات عاليه را نشان درك و فهم نمي دانم، اما نشان از اين مي دانم كه شخص منابع و شيوه هاي تحقيق را مي شناسد. و مي تواند بگردد و واقعيت را بجويد. به علاوه منظورم از عوام هم هيچ ربطي به تحصيلات و امكانات مالي و محل زندگي ندارد، من كساني را عوام خطاب مي كنم كه گوششان به دهان ديگران است و قدرت يا امكانات جستجوي واقعيات را ندارند يا به خودشان زحمت اين كار را نمي دهند.

به هر حال من ديشب تصميم 90 درصدي خودم را 100 درصدي كردم و رسماً هوادار، دوست دار و اميدوار به موج سبزم. از صميم قلب آرزو مي كنم كه آرا لازم را كسب كنيم. و در عين حال اميدوارم اگر به دور دوم كشيده شد، و هر يك از 3نامزد كه بالا آمد، طرفداران دو نامزد ديگر فراموش نكنند كه هدف اصلي "تغيير" است، كه شعار هر 3 نامزد است، پس مي توانيم باز هم يك صدا شويم و راي به آرمان يگانه موج عظيمي بدهيم كه شايد راهشان يكسان نباشد، اما مقصدشان مشترك است.

و معتقدم كه اين تغيير، بسيار عظيم تر از حتي 2 خرداد 76 خواهد بود. پس به ياد شكوه و شادي آن زمان همه به پا خيزيم...

2009-06-05T23:08:00.002+04:30

از صبح كه بيدار شدم تا الان هنوز در بهت و حيرتم كه خوابش رو ديدم! يعني دقيقاً خواب ديدم كه بهش زنگ زدم و اون، اون طرف خط داره شام مي خوره و با من صحبت مي كنه و كلي تعجب مي كنه و حيران ميشه و خوشحال ميشه كه بعد از چندين سال داره صدامو مي شنوه و من داشتم از هيجان خفه مي شدم و در عين حال خودم رو كنترل مي كردم كه طبيعي باشم و ريلكس و انگار كه همين طوري زنگ زدم بهش جاست تو سي هلو!! انگار نه انگار كه چهار ساله كه هيچ خبري ازش ندارم. اصلاً طبيعي تر و دقيق تر از اين نمي شد خواب ديد. يعني ساعت هشت كه بيدار شدم انقدر همه چيز واضح و حقيقي بود كه گوشي رو برداشتم و توي كال رجيستر رو نگاه كنم كه باورم بشه بهش زنگ نزدم!!! نه، در واقع دلم مي خواست كه شماره اش رو ببينم، بعد يهو متوجه شدم كه فقط خواب بوده و اون وقت دوباره نگاه كردم واسه اينكه باور كنم خواب بودم و شماره اش توي گوشيم نيست. دارم به اين فكر مي كنم كه آيا من روزي شماره اش رو فراموش خواهم كرد؟ آخه رند هم هست. يك جورهايي شبيه به شماره خودم هم هست. پس مي دونين چيه؟ اصلاً چرا بايد تلاش كنم كه فراموش بشه؟ بعد نكته جالب ترش اينه كه شماره اين آدم خيلي هم به شماره عشق سابقم شبيهه!! شبيه نه ها. ولي الگوريتمشون يكسانه يه جورايي. عين شماره خودم! بعدش نكته اش اينجاست كه الان مجبور شدم به شماره عشق زندگيم نگاه كنم كه سه رقم وسطش يادم بياد! ولي هرگز نياز نيست كه به شماره اون نگاه كنم. اصلاً توي گوشيم ندارمش! ولي قشنگ جلوي چشممه! ببينيد خواهش مي كنم خيال نكنين كه حالم خرابه! من كاملاً خوبم فقط كلاً تو كف موندم....